Δημόσιο…

Σε αντιδιαστολή με την «αντικειμενικότητα», της οποίας μόνη βάση είναι το χρήμα ως κοινός παρανομαστής για την ικανοποίηση όλων των αναγκών, η πραγματικότητα της δημόσιας σφαίρας στηρίζεται στην ταυτόχρονη παρουσία αναρίθμητων προοπτικών και όψεων, με τις οποίες εμφανίζεται ο κοινός κόσμος και για τις οποίες δεν μπορεί ποτέ να επινοηθεί κοινό μέτρο ή κοινός παρανομαστής. Διότι αν και ο κοινός κόσμος αποτελεί το πεδίο συνάντησης όλων, όμως όσοι είναι παρόντες έχουν διαφορετική θέση μέσα σ’ αυτό, και η θέση του ενός δεν μπορεί να συμπίπτει με τη θέση του άλλου, όπως δεν μπορεί να συμπίπτει η θέση δύο αντικειμένων. Το να είναι κανείς ορατός και ακουστός από τους άλλους αντλεί τη σημασία του απ’ το γεγονός ότι ο καθένας βλέπει και ακούει από διαφορετική θέση. Αυτό είναι το νόημα του δημόσιου βίου, σε σύγκριση με τον οποίο ακόμα και η πιο πλούσια και πιο ικανοποιητική οικογενειακή ζωή δεν μπορεί να προσφέρει σε κάποιον παρά μόνο την επέκταση ή τον πολλαπλασιασμό της θέσης του με τις συνακόλουθες όψεις και προοπτικές της.

και ιδιωτικό..

Ακριβώς σε σχέση μ’ αυτή την πολλαπλή σημασία της δημόσιας σφαίρας έχει νόημα ο όρος «ιδιωτικός», στην αρχική, στερητική, έννοιά του. Το να ζεις μιαν εντελώς ιδιωτική ζωή σημαίνει προπάντων να στερείσαι τα ουσιώδη για μια πραγματικά ανθρώπινη ζωή: να στερείσαι την πραγματικότητα που προκύπτει απ’ το γεγονός ότι βλέπεσαι και ακούγεσαι απ’ τους άλλους, να στερείσαι έναν «αντικειμενικό» δεσμό μ’ αυτούς, ένα δεσμό που προκύπτει από το γεγονός ότι συνδέεσαι και χωρίζεσαι απ’ αυτούς με την μεσολάβηση ενός κοινού κόσμου πραγμάτων, να στερείσαι τη δυνατότητα να κατορθώσεις κάτι που να διαρκεί περισσότερο από την ίδια την ζωή σου. Η ένδεια της ιδιωτικότητας έγκειται στην απουσία των άλλων. Για τους άλλους ο ιδιωτικός άνθρωπος δεν εμφανίζεται πουθενά και συνεπώς είναι σαν να μην υπάρχει. Οτιδήποτε κάνει παραμένει χωρίς σημασία και χωρίς συνέπεια για τους άλλους, και ότι έχει σημασία γι’ αυτόν δεν έχει καμιά σημασία για τους άλλους.

ΧΑΝΝΑ ΑΡΕΝΤ «Η ανθρώπινη κατάσταση» σελ.84 και 86 εκδ. Γνώση.

αντιγραφή Γ.Ξ

Ξαπλώστ(ρ)ε!

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω ρεπορτάζ από την εφημερίδα “Καθημερινή” ( http://www.kathimerini.gr/) σχετική με το θέμα ομπρέλες- ξαπλώστρες.

Ομπρέλες, ξαπλώστρες, οι πληγές παραλιών

Συχνά ακαλαίσθητες πλαστικές παρεμβάσεις, ο εξοπλισμός της κακώς εννοούμενης οργανωμένης παραλίας στην Ελλάδα

Της Εφης Xατζηιωαννιδου

Η επιχείρηση «ξαπλώστρα» στις παραλίες έχει εγκαινιαστεί εδώ και πολλά χρόνια, αλλά εσχάτως έχει σχεδόν γίνει κανόνας ακόμα και σε παραλίες που μέχρι πρότινος είχαν τη φήμη «ερημικής γωνιάς». Το κράτος, από τη δεκαετία του ‘80, παραχωρεί στους δήμους το δικαίωμα να τοποθετούν ομπρέλες και ξαπλώστρες στις παραλίες ή να υπενοικιάζουν αυτή τη δραστηριότητα σε ιδιώτες. Με τον καιρό, η πρακτική αυτή, που αποδείχθηκε άκρως προσοδοφόρα ειδικά στις τουριστικές παραλίες, τείνει να αποκτήσει διαστάσεις επιδημίας, με τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες να καλύπτουν κάθε ελεύθερο τετραγωνικό παραλίας παρά τα όσα ορίζει η νομοθεσία. Οι τιμές ενοικίασης ξεκινούν από 3 ευρώ το σετ και φτάνουν έως και τα… 50. Η συνήθης τιμή ωστόσο είναι 10 – 15 ευρώ στις δημοφιλείς παραλίες. Στις φθηνές περιπτώσεις, οι λουόμενοι στοιβάζονται ο ένας πάνω στον άλλον με τις πλαστικές καρέκλες και τα κουβαδάκια του διπλανού στο… κεφάλι. Στις ακριβές, μπορούν να απολαύσουν σέρβις πολυτελείας. Σύμφωνα με τη νομοθεσία, μία δημοτική επιτροπή εγκρίνει τις θέσεις που θα μπορούν να τοποθετηθούν ομπρέλες και στη συνέχεια πραγματοποιείται ανοικτός πλειοδοτικός διαγωνισμός. Τα έσοδα από την υπενοικίαση ποικίλλουν από δήμο σε δήμο, ανάλογα βέβαια και με την «αξία» της παραλίας που υπενοικιάζεται. Κάποιοι δήμοι, μάλιστα, στη σύμβαση που υπογράφουν βάζουν πλαφόν στην τιμή της «ξαπλώστρας». Ομως, όπως οι ίδιοι ομολογούν, το όριο δεν τηρείται. Σε αυτή την περίπτωση, μόνο έπειτα από καταγγελίες πολιτών μπορεί να παρέμβει το ΣΔΟΕ και όχι ο δήμος. Σε κάποιους δήμους πάλι τα πράγματα έχουν κυριολεκτικά ξεφύγει, καθώς οι υψηλές τιμές στην παραλία σημαίνουν και περισσότερα χρήματα για τα ταμεία τους. Οι ίδιοι υποστηρίζουν ότι με αυτά τα χρήματα μπορούν και πληρώνουν το προσωπικό που απαιτείται για την καθαριότητα της πλαζ, για τους ναυαγοσώστες κ.ά. Από τα έσοδα της κάθε παραλίας το 20% επιστρέφει στα κρατικά ταμεία, ενώ σε κάθε παραλία επιτρέπεται η τοποθέτηση εξοπλισμού μόνο στο 50% της συνολικής έκτασης. Αν η μία παραλία βρίσκεται δίπλα στην άλλη, ο δήμος οφείλει να ξεκαθαρίσει τα όρια και να επιβάλει απόσταση περίπου 100 μέτρων της μιας «επιχείρισης» από την άλλη. Οι πολίτες τυπικά έχουν το δικαίωμα να τοποθετήσουν την πετσέτα τους ή τη δική τους ομπρέλα όπου θέλουν.

Σοβαρό ρόλο στη διαμόρφωση της «αγοράς» παίζουν οι μεγάλες τουριστικές μονάδες, τα μεγάλα εστιατόρια και τα μπαρ.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100007_14/08/2009_325743

ΜΥΚΟΝΟΣ – Ξαπλώστρες με μπάτλερ και μασέρ…

Το νησί της Μυκόνου δεν υπακούει σε κανέναν απολύτως κανόνα. Ξύλινες ξαπλώστρες με στρώμα, ομπρέλες από κοκοφοίνικα, μπάτλερ και μασέρ πάνω στο κύμα. Οι θέσεις στην παραλία μοιράζονται στα παραθαλάσσια μπαρ, εστιατόρια και ξενοδοχεία. Προηγούνται, εξηγεί στην «Κ» ο δήμαρχος κ. Αθ. Μέγας, «οι επιχειρηματίες που βρίσκονται πάνω από τον αιγιαλό». Σε αυτούς δίνεται και η εκμετάλλευση των καθισμάτων με απευθείας ανάθεση. Στις ελάχιστες παραλίες που δημοπρατούνται, το κόστος της ομπρέλας καθορίζεται από τη σύμβαση στα 12 ευρώ. Βέβαια, τα παράπονα είναι πολλά, καθώς λουόμενοι που δεν διαμένουν σε μεγάλες τουριστικές μονάδες σπάνια βρίσκουν θέση στις ξαπλώστρες της παραλίας.

από http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100008_14/08/2009_325742

ΧΑΝΙΑ – Περισσότερα τα έξοδα από τα έσοδα

Στον νομό Χανίων, ο κύριος όγκος τουριστών συγκεντρώνεται στον βόρειο άξονα, από τα Χανιά μέχρι το Μάλεμε. Εδώ το κουμάντο το κάνουν, βάσει του νόμου, οι δήμοι Πλατανιά και Νέας Κυδωνίας, που εκμισθώνουν είτε με διαγωνισμό είτε απευθείας τις παραλίες. Στον Πλατανιά, όπως λέει στην «Κ» ο δήμαρχος κ. Γ. Τζαγκαράκης, ο δήμος ξοδεύει περισσότερα από όσα εισπράττει γιατί όλες οι παραλίες κατά 50% ενοικιάζονται στους γειτνιάζοντες ιδιοκτήτες ξενοδοχείων και εστιατορίων. Στην παραλία των Αγίων Αποστόλων και τη Χρυσή Ακτή ο δήμος Νέας Κυδωνίας μισθώνει με διαγωνισμό 13 θέσεις των 200 τ.μ. η καθεμία, όπου οι μισθωτές είναι υποχρεωμένοι να εισπράττουν ενοίκιο έως 5 ευρώ το σετ.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100009_14/08/2009_325741

ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ – Καθημερινός «πόλεμος» στη Χαλκιδική

Γιωτα Μυρτσιωτη

Στις απέραντες ακρογιαλιές της Κασσάνδρας Χαλκιδικής οι κοινόχρηστοι χώροι για τους λουόμενους είναι είδος πολυτελείας… Ξαπλώστρες και ομπρέλες από οργανωμένα καταστήματα εστίασης, διασκέδασης και μπιτς μπαρ δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια επιλογής σε τουρίστες και κατοίκους να αναζητήσουν μια θέση απέναντι από τα κρυστάλλινα νερά χωρίς συνωστισμό και ηχορύπανση. Κατειλημμένες από ξαπλώστρες και ομπρέλες είναι και παραλίες απ’ άκρη σ’ άκρη στο πρώτο «πόδι» όπου δεκάδες καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος εκμεταλλεύονται τον χώρο που δικαιούνται στην πρόσοψή τους, δηλαδή το 60%, με το παραπάνω και με χωρίς… αποζημίωση.

Στη χρήση ιδιωτών κατοχυρώνονται και ορισμένοι κοινόχρηστοι χώροι σε ειδυλλιακές παραλίες που βγαίνουν σε δημοπρασία καταβάλλοντας για την εκμετάλλευσή τους ένα ποσό το οποίο, τις περισσότερες φορές, αρνούνται στη συνέχεια να καταβάλλουν στον Δήμο. Εκτός από τις οργανωμένες παραλίες, σε ιδιωτικές μετατρέπονται ελεύθερες ακτές από τους κατοίκους οικισμών που στήνουν μονίμως τον παραλιακό τους εξοπλισμό εκεί όπου σκάει το κύμα. Ο πόλεμος της ξαπλώστρας είναι γνωστός στη Χαλκιδική. «Είμαι εναντίον της ξαπλώστρας και ταυτίζομαι απόλυτα με τους λουόμενους. Πρέπει να υπάρχουν χώροι όσοι θέλουν να στήνουν τη δική τους ομπρέλα. Ωστόσο, η εικόνα σε πολλές παραλίες είναι απογοητευτική, καθώς οι επαγγελματίες καταλαμβάνουν όλο το χώρο κι αυτό είναι ασυνειδησία…», δηλώνει στην «Κ» ο δήμαρχος Κασσάνδρας κ. Αριστείδης Κανέλης.

«Κλέφτες και αστυνόμοι» είναι το παιχνίδι που παίζει καθημερινά ο δήμος με τους επιχειρηματίες, αφού σχεδόν κανένας δεν τηρεί τους όρους και τα όρια στις ακτές. Οι ξαπλώστρες το πρωί πολλαπλασιάζονται παρά τα πρόστιμα που επιβάλλει ο δήμος, αλλά πέντε άνδρες της δημοτικής αστυνομίας στον Δήμο Kασσάνδρας δεν επαρκούν για τους ελέγχους. Καλλιθέα, Κρυοπηγή, Αθυτος, Καλλάνδρα, Πολύχρονο, Χανιώτη, Πευκοχώρι, Ποσείδι οργανωμένες επιχειρήσεις εκμεταλλεύονται ειδυλλιακές παραλίες όπου η τιμή του σετ (2 ξαπλώστρες και ομπρέλα) ξεκινάει από 5 ευρώ και φθάνει ώς τα 20 ευρώ. Οσοι χρησιμοποιούν ξαπλώστρες και ομπρέλες των μπαρ της παραλίας είναι αναγκασμένοι να παραγγείλουν από το κατάστημα καφέ αναψυκτικά, νερό. Οσο για εκείνους που αρνούνται το συνωστισμό και την εκμετάλλευση, πρέπει να ψάξουν πολύ για να βρουν μια ελεύθερη γωνιά στις πανέμορφες ακρογιαλιές της Χαλκιδικής.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100010_14/08/2009_325740

ΡΟΔΟΣ – Οι καντίνες, «αιχμή του δόρατος»

Περίπου δύο χιλιόμετρα παραλιών στο ανατολικό τμήμα του νησιού διαχειρίζεται ο δήμος της Ρόδου, λέει στην «Κ» ο δήμαρχος κ. Χατζής Χατζηευθυμίου, και τα έσοδα από τη διαχείριση αποτελούν σημαντικό οικονομικό πόρο για το δήμο μιας και κάθε χρόνο αγγίζουν τα 350.000 ευρώ. Τα περισσότερα χρήματα προέρχονται, ωστόσο, από την ενοικίαση των καντινών στην παραλία, τονίζει, μιας και οι ομπρέλες με τις ξαπλώστρες δεν ξεπερνούν τα 3 ευρώ το σετ. Η τιμή δεν μπορεί να αυξηθεί, λέει ο κ. Χατζηευθυμίου, καθώς αποτελεί όρο της σύμβασης παραχώρησης και το αντίτιμο είναι τυπωμένο στα εισιτήρια που δίνει ο δήμαρχος στους υπενοικιαστές της παραλίας. Με τα χρήματα αυτά πληρώνονται οι 85 εργαζόμενοι που δουλεύουν στις παραλίες.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100011_14/08/2009_325739

ΠΑΞΟΙ – Ανεπιθύμητα «αξεσουάρ» επί χρόνια

Απαγορευμένη είναι εδώ και επτά χρόνια η ενοικίαση των ομπρελών στους Παξούς, όπου η τοπική αρχή θέλησε να διατηρήσει αναλλοίωτη τη φυσική ομορφιά των παραλιών. «Το μέτρο άρχισε σταδιακά και από πέρυσι εφαρμόζεται πλέον καθολικά», επισημαίνει στην «Κ» ο δήμαρχος Παξών κ. Σπύρος Μπόγδανος.

Οπως εξηγεί, «οι περισσότερες παραλίες του νησιού είναι πολύ μικρές και αν ήταν γεμάτες ξαπλώστρες και ομπρέλες οι λουόμενοι που θα ήθελαν να τοποθετήσουν τη δική τους ομπρέλα δεν θα είχαν τη δυνατότητα. Εξαίρεση αποτελούν οι λίγες οργανωμένες παραλίες, όπου ο επιχειρηματίας που έχει τοποθετήσει ομπρέλες στο δικό του χώρο, συνήθως κάποια αυλή».

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100012_14/08/2009_325738

«Απαγορευτικό» στις ξαπλώστρες σε Παξούς και Αντίπαξους

Ο δήμαρχος τόλμησε και οι λουόμενοι απόλαυσαν τις παραλίες τους

Λινα Γιανναρου

«Είχαμε κάνει τα πάντα… Δεν γινόταν τίποτα!» Ο δήμαρχος Παξών κ. Σπύρος Μπογδάνος έστυβε το κεφάλι του για να βρει τον τρόπο να τους έχει όλους ικανοποιημένους – και τους επισκέπτες του νησιού και τους επιχειρηματίες και βέβαια… τον ίδιο που δεν μπορούσε άλλο να βλέπει το φυσικό τοπίο να αλλοιώνεται από την «επέλαση του πλαστικού». Για τις ενοικιαζόμενες ομπρέλες και ξαπλώστρες ο λόγος, που είχαν σταδιακά καταλάβει κάθε σπιθαμή άμμου (βοτσάλων για να είμαστε ακριβείς) στις παραλίες του μικρού νησιού. «Επιχειρήσαμε να τις μετριάσουμε. Δεν ωφέλησε. Επιχειρήσαμε να ορίσουμε συγκεκριμένες παραλίες που να έχουν. Αλλα προβλήματα εκεί… Ε, τις απαγορεύσαμε παντού και ησυχάσαμε!».

Ετσι, φέτος οι Παξοί έζησαν το πρώτο καλοκαίρι τους… «ξαπλώστρα–free» και, όπως όλα δείχνουν, το απαγορευτικό θα συνεχιστεί. «Ηταν ένα πείραμα που πέτυχε», λέει σήμερα με υπερηφάνεια ο κ. Μπογδάνος στην «Κ». «Είχαμε πολύ καλές κριτικές από τον κόσμο, τόσο από Ελληνες όσο και από ξένους τουρίστες. Πέρα από κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις λουόμενων που παραπονέθηκαν, οι υπόλοιποι έμειναν ευχαριστημένοι».

Οπως ήταν αναμενόμενο, η σχετική απόφαση του δημοτικού συμβουλίου συνάντησε αρχικά αντιρρήσεις από τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων που βρίσκονται «πάνω στο κύμα» και εκμεταλλεύονταν τον αιγιαλό. Σιγά σιγά πάντως, οι αντιδράσεις στην… επικήρυξη της ξαπλώστρας κάμφθηκαν. Χαρακτηριστικά είναι όσα λέει στην «Κ» ο κ. Διονύσης Βλαχόπουλος, ιδιοκτήτης ταβέρνας στους Αντίπαξους, ο οποίος μέχρι πέρυσι ενοικίαζε ομπρέλες και ξαπλώστρες στους λουόμενους. «Η παραλία μας, το Βουτούμι, έχει δεν έχει 100 μέτρα μήκος. Εβαζα εγώ 40 ξαπλώστρες, έβαζε και η άλλη ταβέρνα 80, γέμιζε η παραλία. Επιπλέον γίνονταν συνεχώς παρεξηγήσεις μεταξύ μας –“γιατί έβαλες τόσες εσύ”, “γιατί έβαλες εκεί” κ.λπ.–, επικρατούσε γενικά χάος. Τώρα, μπορεί να χάνουμε λίγα χρήματα, αλλά έχουμε ηρεμήσει – και η παραλία μας είναι ωραιότερη από ποτέ!». Θετικά ήταν τα σχόλια που άκουσε ο ίδιος και από τους επισκέπτες του νησιού. Και «όχι, η απαγόρευση δεν επηρέασε καθόλου την κίνηση».

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_07/09/2008_283824

Ανέβηκε από Ντιούι

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

863 πολίτες στη Σύρο υπέγραψαν το προηγούμενο διάστημα κείμενο διαμαρτυρίας για τη μη παραχώρηση αιγιαλού και παραλιών από ΟΤΑ της Σύρου σε ιδιώτες. Το κείμενο αυτό, που είναι αναρτημένο και στο διαδίκτυο     (dimosiosxoros.wordpress.com), κατατέθηκε πρόσφατα, μαζί με τις υπογραφές των πολιτών, στους τρεις δήμους της Σύρου, στο Νομαρχιακό Συμβούλιο και στο Γενικό Γραμματέα της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου.

Η παραχώρηση αιγιαλού και παραλιών από τους ΟΤΑ της χώρας σε ιδιώτες βασίζεται σε μια πρόσφατη κυβερνητική απόφαση, ελεγχόμενης νομιμότητας, η οποία έχει καταγγελθεί από τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας καθώς και από τις μεγαλύτερες περιβαλλοντικές οργανώσεις της χώρας και έχει ζητηθεί από όλους αυτούς η απόσυρσή της. Την απόσυρσή της έχει ζητήσει με απόφασή του στις 23 Ιουνίου 2009 και το Νομαρχιακό Συμβούλιο των Κυκλάδων. Επιπλέον, ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών προσέφυγε στις 26 Ιουνίου 2009 στο Συμβούλιο της Επικρατείας ζητώντας την ακύρωσή της.

Η κυβερνητική αυτή απόφαση, την οποία υλοποίησαν ορισμένοι δήμοι στη Σύρο αλλά και αλλού, εντάσσεται στην κυρίαρχη λογική της κυβέρνησης και στην ασκούμενη πολιτική τής ολοένα και διαρκώς εντεινόμενης παραχώρησης-εκχώρησης στον ιδιωτικό τομέα (ή ξεπουλήματος, για κάποιους άλλους) δημόσιας περιουσίας, δημόσιων χώρων και δημόσιων αγαθών που ανήκουν όμως σε όλους τους πολίτες της χώρας και υπάρχουν για να χρησιμοποιούνται από όλους.

Κατόπιν όλων των ανωτέρω και αντιπαρερχόμενοι το ότι ορισμένα μέλη του δημοτικού συμβουλίου της Άνω Σύρου, αντί να τοποθετηθούν επί της ουσίας του θέματος, επιτέθηκαν φραστικά σε προσωπικό επίπεδο στα μέλη της αντιπροσωπείας των πολιτών που πήγαν να καταθέσουν το κείμενο με τις υπογραφές, οι πολίτες, τουλάχιστον αυτοί που υπέγραψαν, αναμένουν τις αποφάσεις των δημοτικών συμβουλίων του νησιού.

 

Σύρος, 23 Ιουλίου 2009

 

 πολίτες για το δημόσιο χώρο

 

«ΟΙ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΓΙΑΛΟΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣ ΕΚΠΟΙΗΣΗ»

(από δελτίο τύπου των Δ.Σ.Α. και Τ.Ε.Ε. στις 29-4-2009)

Στις 29-4-2009, με κοινό δελτίου τύπου, που δημοσιεύτηκε την επομένη στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών (Δ.Σ.Α) και το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας (T.E.E.) κατήγγειλαν την κυβέρνηση γιατί κατά τρόπο αντισυνταγματικό, μη σύννομο και αυθαίρετο, καταργεί τον κοινόχρηστο χαρακτήρα των αιγιαλών και αυξάνει τον κίνδυνο καθολικής εμπορευματοποίησης του αιγιαλού και της παραλίας στη χώρα με βάση την κοινή υπουργική απόφαση (Κ.Υ.Α) των υφυπουργών Εσωτερικών Θανάση Νάκου και Οικονομίας Αντώνη Μπέζα, με την οποία προβλέπεται η απευθείας παραχώρηση της χρήσης τους από τους ΟΤΑ σε ιδιώτες.

Τα δύο μεγαλύτερα επιστημονικά σωματεία της χώρας, με τεκμηριωμένο τρόπο, τόνισαν ότι με αυτήν την κυβερνητική απόφαση δεν τηρούνται βασικές προβλέψεις της κείμενης νομοθεσίας, καταργούνται άλλες βασικές προβλέψεις της, όπως, επίσης, καταργούνται και βασικές εξαιρέσεις της. Τόνισαν, επίσης, ότι, εμμέσως, πλην όμως σαφώς, με την υπουργική απόφαση ενισχύονται οι πιθανότητες να εκδηλωθούν φαινόμενα διαπλοκής μεταξύ των   ΟΤΑ και των επίδοξων εκμεταλλευτών του αιγιαλού. Επίσης, τόνισαν ότι η κυβερνητική αυτή απόφαση θα οδηγήσει σε αλλοίωση του φυσικού περιβάλλοντος, ενώ ο μόνος ελεύθερος χώρος για τους πολίτες θα είναι στο εξής οι απόκρημνες και βραχώδεις ακτές. Τέλος, κατόπιν όλων αυτών, ο Δ.Σ.Α. και το Τ.Ε.Ε. κάλεσαν τους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης να μην αποδεχτούν και να μην υλοποιήσουν την υπουργική απόφαση, καθώς και τα κόμματα να ελέγξουν την κυβέρνηση για την συγκεκριμένη απόφαση, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες για την ακύρωσή της. Επίσης, κάλεσαν την εισαγγελία του Αρείου Πάγου και κάθε άλλο αρμόδιο δικαστικό λειτουργό να παρέμβουν για τη τήρηση της νομιμότητας σε συνδυασμό με την προστασία του αιγιαλού και της παραλίας.

Λίγες ημέρες αργότερα (5-5-2009), οι πρόεδροι των Δ.Σ.Α. και Τ.Ε.Ε., μαζί με τους διευθυντές δύο περιβαλλοντικών οργανώσεων, από τις μεγαλύτερες στη χώρα μας, των W.W.F. Ελλάς και ΔΙΚΤΥΟΥ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ S.O.S., έδωσαν κοινή συνέντευξη τύπου και εξέδωσαν κοινό δελτίο τύπου (και αυτά δημοσιεύτηκαν την επομένη στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο) για το ίδιο ζήτημα. Παρών στη συνέντευξη ήταν και ο πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Προστασίας Περιβάλλοντος και Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Στη συνέντευξη αυτή ο Δ.Σ.Α. προανήγγειλε ότι θα προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας με αφορμή την κοινή υπουργική απόφαση για την απευθείας παραχώρηση της χρήσης του αιγιαλού και της παραλίας σε ιδιώτες από τους ΟΤΑ.

Κατέληξαν, δε, στο δελτίο τύπου ως εξής: «Η σημερινή κατάσταση που επικρατεί στους αιγιαλούς και τις παραλίες της χώρας, όπως έχει διαμορφωθεί από τη συστηματική εκμετάλλευσή τους για επιχειρηματικούς σκοπούς (αυθαίρετες κατασκευές, ανεξέλεγκτη τοποθέτηση ομπρελών και ξαπλώστρων, τοποθέτηση τραπεζοκαθισμάτων κλπ), στη νομική γλώσσα ονομάζεται προσβολή της προσωπικότητας. Στην καθημερινή γλώσσα που γίνεται κατανοητή απ‘ όλους του πολίτες αυτής της χώρας ονομάζεται προσβολή της νοημοσύνης μας, προσβολή της αξιοπρέπειάς μας και δεν πρέπει να επιτρέψουμε να διατηρηθεί στο διηνεκές. Η διαφύλαξη του δικαιώματος όλων των πολιτών για ελεύθερη πρόσβαση σε περιβαλλοντικά υγιείς και καθαρούς αιγιαλούς και παραλίες παραμένει επίκαιρη υποχρέωση όλων μας».

Το «… παραμένει επίκαιρη υποχρέωση όλων μας» αφορά, πράγματι, όλους ; Απ’ ό,τι φαίνεται, μάλλον, όχι. Δεν πρέπει να αφορά ορισμένους επιχειρηματίες και, κυρίως, ορισμένους δημάρχους και συμβούλους της τοπικής αυτοδιοίκησης. Σύμφωνα με πρόσφατα επικριτικά δημοσιεύματα-σχόλια στον τοπικό τύπο της Σύρου (Ο ΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ, 4-6-2009), τα δημοτικά συμβούλια Ποσειδωνίας και Άνω Σύρου προτίθενται ή αποφάσισαν ήδη, σπεύδοντας να εκμεταλλευτούν την, ελεγχόμενης νομιμότητας, κυβερνητική απόφαση, να παραχωρήσουν για εκμετάλλευση από ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα παραλίες  σαν να ήταν παραλίες ιδιοκτησίας τους και όχι δημόσιες. Και λέμε έσπευσαν, γιατί υπήρξαν, μάλιστα,  μέχρι και διαμαρτυρίες-πιέσεις,  μέσω μερίδας του τοπικού τύπου που προβάλλει κυρίως τα επιχειρηματικά συμφέροντα, για την καθυστέρηση στην παραχώρηση. Δεν θα επιχειρηματολογήσουμε για το λανθασμένο τέτοιων αποφάσεων. Έχουν χυθεί χιλιάδες τόνοι μελανιού και έχουν γραφτεί (και γράφονται) εκατομμύρια σελίδων για την προστασία του περιβάλλοντος, και κατά συνέπεια, και των ακτών. Εξάλλου, τα όσα γράφτηκαν στα δύο προαναφερθέντα δελτία τύπου είναι υπεραρκετά. Ούτε, βεβαίως, μπορεί να γίνει δεκτό το ότι η παραχώρηση γίνεται για την αύξηση των εσόδων του δήμου. Μια αύξηση εσόδων που θα υποβαθμίσει και θα αλλοιώσει αιγιαλούς και παραλίες. Μια αύξηση εσόδων που δεν μπορεί να είναι πάντα άλλοθι για κάθε δυσμενή επέμβαση στο περιβάλλον. Τα έσοδα που στέρησε η κυβέρνηση από τους δήμους, με την κατάργηση του τέλους παρεπιδημούντων ή με παρακρατήσεις και καθυστερήσεις, ας τα διεκδικήσουν οι δήμοι δυναμικά και συλλογικά χωρίς πια άλλες βλάβες στο περιβάλλον. Με τέτοιες αποφάσεις δεν νομίζουμε ούτε το οικονομικό πρόβλημα των δήμων να λύνεται, ούτε το περιβάλλον των ακτών να προστατεύεται. Αντιθέτως, το μόνο σίγουρο είναι ότι έχουν ως αποτέλεσμα να ωφελούνται ιδιώτες εις βάρος ενός δημόσιου αγαθού για όλους τους πολίτες.

Αυτό, όμως, που είναι άκρως ανησυχητικό είναι το ότι προωθείται, επίσημα πλέον, από το δήμο Άνω Σύρου, ως ιδέα ή εμπράκτως, η εκμετάλλευση των βόρειων παραλιών του νησιού, από το Δελφίνι μέχρι τα Γράμματα (φέτος παραχωρούνται το Δελφίνι και το Μαρμάρι), που βρίσκονται, μάλιστα, οι περισσότερες μέσα σε προστατευόμενη περιοχή NATURA 2000. Παραλίες που είναι από τα τελευταία δείγματα του κυκλαδίτικου τοπίου στη Σύρο και που θα πρέπει να παραδοθούν άθικτες στις επόμενες γενιές. Παραλίες που ήδη τις επισκέπτονται, χειμώνα-καλοκαίρι, πολλοί πολίτες, ντόπιοι ή ξένοι, επειδή ακριβώς είναι αναξιοποίητες και παρθένες, ενώ με τις προθέσεις των τοπικών αρχόντων το μόνο σίγουρο είναι ότι η μορφή της χρήσης τους θα αλλάξει προς το δυσμενέστερο. Μήπως, όμως, με τις προθέσεις αυτές του δήμου Άνω Σύρου ανοίγεται και η όρεξη και ο δρόμος για αγριότερες επεμβάσεις σ’ αυτό το τμήμα του νησιού (διανοίξεις δρόμων, δόμηση-τσιμεντοποίηση ολόκληρων πλαγιών, «αναπτυξιακά» έργα δήθεν για το κοινό καλό του τόπου κ.τ.λ., δείγματα των οποίων έχουμε δει και σε άλλα μέρη αρμοδιότητας του δήμου Άνω Σύρου, αλλά και της υπόλοιπης Σύρου) με ό,τι αυτό, βεβαίως, συνεπάγεται για τις καταστροφικές επιπτώσεις στο περιβάλλον του διατηρημένου βόρειου τμήματος του νησιού. Οι αναπτυξιομανείς και οι αναπτυξιολάγνοι ας αφήσουν, επιτέλους, την Απάνω Μεριά της Σύρου ήσυχη και αλώβητη να πορεύεται στους αιώνες …

Κατόπιν όλων παραπάνω, καλούμε τους ευαίσθητους πολίτες να επαγρυπνούν και να καταγγέλλουν  στις αρμόδιες υπηρεσίες ή οργανώσεις τις παραβάσεις της περιβαλλοντικής προστασίας αιγιαλού και παραλιών, αλλά και γενικότερα του περιβάλλοντος.

Καλούμε, τέλος, τους δήμους Ποσειδωνίας και Άνω Σύρου να σταθούν στο ύψος των κατά καιρούς διακηρύξεων τους για το περιβάλλον (και πρόσφατων, ίσως, με αφορμή την παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος) και να ανακαλέσουν τις όποιες αποφάσεις τους περί παραχώρησης αιγιαλού και παραλιών έχουν πάρει.

ΟΙ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΓΙΑΛΟΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣ ΕΚΠΟΙΗΣΗ !

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1: Τα προαναφερόμενα δύο δελτία τύπου (στις 29/4/2009 και στις 5/5/2009) είναι αναρτημένα, για όποιον ενδιαφέρεται, στις ιστοσελίδες των Δ.Σ.Α. και Τ.Ε.Ε.,  www.dsa.gr και  http://portal.tee.gr , αντίστοιχα.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2: Το παραπάνω κείμενο-διαμαρτυρία θα διακινείται τις επόμενες ημέρες στη Σύρο για συλλογή υπογραφών, προκειμένου να αποσταλεί στους δήμους της Σύρου, τη Νομαρχία και την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου.

πολίτες για το δημόσιο χώρο

Η παρέμβαση που βλέπετε έγινε στην Paulista Avenue στην Νέα Υόρκη  σε ένα περιβάλλον γεμάτο ουρανοξύστες και γραφεία εταιριών. Στόχος της παρέμβασης, η διερεύνηση της σχέσης ανθρώπου και αστικού περιβάλλοντος.

Δράστες είναι  η ομάδα BijaRi. Περισσότερα στο http://www.psfk.com/2009/05/public-living-room.html

ανέβηκε απο Ντιούι

Στην πλατεία της Δόξας ανταμώνεις ένα χώρο πάνω από την θάλασσα με ανοιχτό ορίζοντα, με “άγρια” βλάστηση στο πλάι και ένα μικρό λοφάκι που προσφέρει τη θέα της γύρω περιοχής και της διπλανής αλάνας γεμάτης τώρα λουλούδια. Στην άλλη πλευρά παρκαρισμένα αυτοκίνητα, (το καλοκαίρι θα γεμίζει). Πίσω από ένα χαμηλό τοίχο κατασκευές από παιδιά που φτιάχνουν τη δική τους γειτονιά χρησιμοποιώντας παλέτες και διάφορα πεταμένα υλικά. Και η χωματερή οικοδομικών υλικών που προεκτείνει την πλατεία-αλάνα προς τη θάλασσα φτιάχνοντας γκρεμό από μπάζα που σκεπάζονται γρήγορα από ποικιλίες φυτών.

Όπως έχει γραφτεί ήδη το μέλλον της πλατείας της Δόξας είναι αμφίβολο. Για τον καθένα είναι αυτονόητο ότι αυτός ο χώρος θα πρέπει να μείνει δημόσιος ελεύθερος και φιλικά προσιτός στους κατοίκους. Για να διασφαλιστεί αυτό θα προκύψουν ίσως κάποιες διαμορφώσεις. Το γνωστό ερώτημα είναι τι είδους διαμορφώσεις σχεδιασμένες από ποιους και για ποιους. Παραδείγματα όχι μόνο διεκδίκησης αλλά και αυτό-οργάνωσης του δημόσιου χώρου υπάρχουν ήδη πάρα πολλά. Συμφωνώ λοιπόν με την άποψη ότι οι οποιεσδήποτε διαμορφώσεις ελεύθερων χώρων θα έπρεπε να απαιτούνται, αποφασίζονται, σχεδιάζονται από τους κατοίκους της περιοχής μικρούς και μεγάλους. Και γιατί όχι, όταν δεν είναι δαπανηρές ή όταν είναι τεχνικά απλές, να υλοποιούνται επίσης από τους ίδιους τους κατοίκους. Και πρώτα πρώτα να είναι νοητές οι εφήμερες επεμβάσεις και προσωρινές διαμορφώσεις πάνω σε προσωρινές ανάγκες, όπως ας πούμε μια γιορτή του δρόμου.

Το πανηγυράκι που θελήσαμε να δημιουργήσουμε μετά την προτροπή του φίλου μας και γείτονα Θανάση που έγραψε και το πρώτο κείμενο ευαισθητοποίησης για τη Δόξα, θα είχε σκοπό την συνάντηση των κατοίκων της γειτονιάς για να ανταλλάξουν ιδέες και απόψεις για την πλατεία. Το πανηγυράκι λοιπόν αναγγέλθηκε με αφίσες που μπήκαν στη γειτονιά και στο κέντρο της Ερμούπολης.

Πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή. Διαλέξαμε μια ευρύχωρη θέση στην άκρη της πλατείας πάνω από τη θάλασσα έχοντας στο πλάι το λοφάκι με την “άγρια φύση”. Περιφράξαμε πρόχειρα τον χώρο πάνω από τον γκρεμό των μπάζων. Στήσαμε τέντες για σκιά φέραμε τραπέζια πάγκους, τις πολυθρόνες και καρέκλες μας. Στήσαμε μουσικά παιχνίδια και ομαδική ζωγραφική για παιδιά και μεγάλους. Απλώσαμε πιοτά και φαγητά. Ήρθαν και γείτονες αλλά οι περισσότεροι συμμετέχοντες ήταν φίλοι και φίλοι φίλων. Και πολλά παιδιά. Καταλήξαμε σε ένα άξιο πανηγυράκι. Μοιραστήκαμε υπέροχα κρασιά τσίπουρα και σανγκρία, εξαιρετικά σπιτικά εδέσματα, χορούς μουσικές …καλά λέω ένα άξιο πανηγυράκι που μας γέμισε χαρά. Μοιραστήκαμε και νιώσαμε την ομορφιά αυτής της πλατείας. Αισθανθήκαμε ελεύθεροι να τη μετατρέψουμε για μια μέρα σύμφωνα με τη φαντασία μας, να της δώσουμε όσες χρήσεις μας προκύψουν. Όσοι συμμετείχαμε νοιώσαμε περισσότερο εμπιστοσύνη μεταξύ μας, εμπιστοσύνη στη φαντασία μας και στις επιθυμίες μας. Η μια μέρα όμως μου φάνηκε πολύ μικρή …

Άγης

Μια μέρα στη Δόξα!

ανέβηκε από Αγη

Μια μέρα στη πλατεία της Δόξας

που επειδή είναι αδιαμόρφωτη γίνεται parking της γειτονιάς ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΟΤΟΠΟΣ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ, όπου μπορούν τα παιδιά της γειτονιάς να φτιάχνουν σπιτάκια με τις παλέτες, να δημιουργούν τους φανταστικούς τους χώρους που επιτρέπουν οι όμορφες αλάνες σαν αυτήν εδώ. Που επειδή είναι αδιαμόρφωτη αισθανόμαστε πιο ελεύθεροι να μπορούμε να συναντηθούμε σαν άνθρωποι.  Να την κάνουμε τόπο συνάντησης κεφιού παιχνιδιού μουσικής για ΜΙΑ ΜΕΡΑ, για όσους το επιθυμούν.

ΑΓΗΣ

Η μικρή ιστορία της πλατείας Δόξας

Η περιοχή της πλατείας Δόξας διαμορφώνεται πολεοδομικά βάσει του Διατάγματος της 25 Νοεμβρίου του 1887. Σ’ αυτό το σχέδιο προβλέπανε ότι η έκταση των τεσσάρων οικοδομικών τετραγώνων στα βόρεια της πλατείας,  με πορτοκαλί και μώβ χρώμα θα χρησίμευαν για την οικοδόμηση του Διοικητηρίου και των δημόσιων υπηρεσιών. Το όνομα της πλατείας αρχικά ήταν πλατεία Τερψηθέας ή Βαπορίων. (Σχέδιο 1)

Ο δήμος απέκτησε το οικόπεδο το 1909,  μετά από αγορά ενός τμήματος από τον Ευαγγελίδη και ενός άλλου λόγω ρυμοτόμησης από τον Μαιδή. Λίγο αργότερα αγόρασε και το οικόπεδο με μώβ χρώμα.

Στο διάγραμμα  του 1887 διακρίνεται το κτίσμα της σημερινής ΧΑΡΑΥΓΗΣ, το δομήσιμο τμήμα μετά τη ρυμοτόμηση της ιδιοκτησίας Μαιδή και το δεύτερο παλιό Θέατρο της Ερμούπολης. ( πράσινο χρώμα) ( σχέδιο 1)

Στο οικόπεδο ιδιοκτησίας Μαιδή που απέμεινε μετά τη ρυμοτόμηση ανεγέρθηκε ένα κτίσμα που οριοθετούσε και την πλατεία. Απεικονίζεται στην τοπογραφική αποτύπωση του 1940. Το κτίσμα λειτούργησε σαν καφενείο και ταυτόχρονα σαν ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ (καραγκιόζης) της Ερμούπολης. (σχέδιο 2)

Τελικά το ρυμοτομικό σχέδιο του 1887 δεν εφαρμόστηκε. Καταστρατηγήθηκε στο σύνολό του. Ειδικά τα τελευταία χρόνια που υποτίθεται ότι αυτό εφαρμοζόταν.

Οι δρόμοι οικοδομήθηκαν, ένα μέρος της πλατείας οικοδομήθηκε, τα παραχωρημένα εδάφη λόγω ρυμοτομίας  καταπατήθηκαν, (σχέδιο 3) και η έκταση της σημερινής πλατείας περιορίστηκε κατά το 1/3.( σχέδιο 4)

Η ειρωνεία είναι ότι αυτοί που όφειλαν και έχουν υποχρέωση να υπερασπιστούν τους ελεύθερους χώρους όχι μονάχα σιωπούν εμφανίζουν την καταστρατήγηση του πολεοδομικού θεσμικού πλαισίου και την παράνομη σημερινή διαμόρφωση σαν νόμιμη.

Μάριος Κατσουρός

Μια μέρα στη  Δόξα!

Κυριακή 17 του Μάη από τις 12 το μεσημέρι και μετά.

Στην πλατεία της Δόξας με την  ανοιχτή θέα στο Αιγαίο που κατάντησε χώρος parking.

Θέλουμε  να δημιουργήσουμε ένα ολοήμερο πανηγυράκι , πάνω απ’  τη θάλασσα.

Φέρτε το φαγητό σας, τα παιχνίδια σας, τα ποδήλατά σας, τους χαρταετούς σας και τα μουσικά σας όργανα.

Ελάτε να πιούμε, να  μιλήσουμε, να παίξουμε, να συναντηθούμε.

Να ανακαλύψουμε άλλες πιθανές χρήσεις του χώρου.

Ελάτε να ζωντανέψουμε για μια μέρα τη πλατεία της Δόξας.

Πολίτες για το Δημόσιο Χώρο

ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΞΑ

«Το  χρήμα  πολλοί  εμίσησαν,  τη  Δόξα  ουδείς».  Φαίνεται  όμως  ότι  στην  περίπτωση  της  Δόξας  της  Ερμούπολης  οι  όροι  έχουν  αντιστραφεί.  Εν  αρχή  ήταν  οι  «Δημοτικοί  Άρχοντες».  Μάταια  περίμενε  η  Δόξα  με  τους  θάμνους  της  να  ανεμίζουν  απ’  το  δροσερό  βοριαδάκι,  τη  σαγηνευτική  θέα  στους  Διδύμους,  τη  Μύκονο  &  την  Τήνο  ή  πάλι  τα  βράδια  με  πανσέληνο  να  βγαίνει  πορφυρή  αντίκρυ,  έναν  έρωτα  που  ποτέ  δεν  ήρθε.  Οι  «Δημοτικοί  άρχοντες»  δεν  είχαν  μάτια  για  κείνη.  Οι  σειρήνες  της  ανάπτυξης  τραγουδούσαν  πιο  γλυκά  γι’  άλλες  περιοχές  και  γι’  άλλα  έργα.  Ίσως  να  ΄ταν  και  καλύτερα  όμως,  αν  κρίνει  κανείς  από  τις  άλλες  παρεμβάσεις,  σαν  το  δάσος  των  100  μεταλλικών  κολόνων  που  με  θαυμασμό  φύτεψαν  και  καμαρώνουν  απέναντι  από  το  Δημαρχείο. Μάλλον  δεν  θα  ΄ξεραν  τι  να  την  κάνουν  οπότε  δεν  την  έκαναν  τίποτα.  Βέβαια  σ’  αυτό  το  παιχνίδι  υπάρχουν  κι  άλλοι  παίκτες.

Έτσι  η  «Πλατεία  Δόξας»  πότε  δίνεται  στους  εργολάβους  που  εκτελούν  τα  έργα  των  πολλών  μηδενικών  για  να  σπάνε  τα  δέντρα  της,  να  ρίχνουν  τα  μπάζα  τους  και  να  παρκάρουν  μηχανήματα  και  υλικά  για  χρόνια, αποκλείοντας  οποιαδήποτε  πρόσβαση  στους  πολίτες,  ποτέ  για  οποιαδήποτε  άλλη  χρήση  απαιτεί  χώρο  και  χώρος  δεν  υπάρχει  στην  Ερμούπολη,  σήμερα  αφετηρία  λεωφορείου  και  αύριο  στάθμευση  των  δημοτικών  απορριματοφόρων  ή  ότι  άλλων  τροχοφόρων,  χώρος  για  τους  κομποστοποιητές  (ωχ,  βάζουμε  ιδέες)  και  ότι  άλλο  προκύψει  από  την  βεβαίως  επιβαλλόμενη  προσπάθεια  για  ανακύκλωση.  Κάπου  εκεί  ξεχάστηκε  και  ο  όρος  «πλατεία»  μάλλον  γιατί  είναι  τεχνικά  ασύμβατος  με  τέτοιες  χρήσεις  οπότε  και  η  γλώσσα  θα  πρέπει  να  προσαρμοστεί.  Ίσως  σε  μια,  δυό  δεκαετίες  να  φύγει  και  κάποιο  γράμμα  της  λέξης  για  να  θυμίζει  λιγότερο  τι  ήταν  ή  τι  θα  μπορούσε  να  γίνει  και  να  καταλήξει  «Όξα»,  κάτι  πιο  ταιριαστό  με  μια  αλάνα  προσφυγικών,  χωρίς  προσφυγικά  (η  σημερινή  αποκαρδιωτική  εικόνα  του  χώρου)  η  ένα  μεγάλο  και  άνετο  χώρο  πάρκινγκ  για  τους  ευγενείς  επισκέπτες  της  συνοικίας  «Βαπόρια»  και  τους  πρόσχαρους  καταναλωτές  της  πεζοδρομημένης  οδού Πρωτοπαπαδάκη – της  «νέας  Ερμού»  της  Ερμούπολης  (πιθανό  μελλοντικό  σενάριο).

Υπάρχουν  και  κάποιοι  που  αγάπησαν  αυτό  το  χώρο ;

Σίγουρα  η  γιαγιά  της  περιοχής  που  μαζεύει  μολόχες  και  χόρτα,  και  ταϊζει  και  τις  γάτες  της  περιοχής.  Σίγουρα  τα  ζευγαράκια  που  ζουν  τους  πρώτους  εφηβικούς  έρωτες  μετά  το  φροντιστήριο  στα  παγκάκια  της  παιδικής  χαράς,  τα  μόνα  που  υπάρχουν,   και  πάνω  στα  παπάκια  με  φόντο  τις  Δήλες.  Σίγουρα  τα  παιδιά  απ’  το  1^ο και  το  3^ο σχολείο  που  έρχονταν  εκδρομές  εδώ  αλλά  τώρα  μετά  τους  εργολάβους  και  την  αφετηρία  λεωφορείου  δεν  τα  φέρνουν  γιατί  είναι  επικίνδυνο.  Ίσως  πάλι  να  υπάρχουν  και  κάποιοι  που  ν’  αγαπούν  να  ονειρεύονται  ένα  άλλο  μέλλον  με  ήπιες  χρήσεις  και  χωρίς  κάγκελα  για  ένα  τέτοιο  χώρο,  ένα  τεράστιο  (για  τα  δεδομένα  του  νησιού)  επίπεδο,  ιδιοκτησίας  του  Δήμου  χώρο,  με  υπέροχη  θέα  και  εύκολη  πρόσβαση  για  όλες  τις  ηλικιακές  ομάδες  και  για  τα  άτομα  με  κινησιακές  δυσκολίες,  ένα  πραγματικό  δημόσιο  χώρο.

Περί πεζοδρόμησης και άλλων δαιμονίων

Το αυτοκίνητο και ο τρόπος μετακίνησης θα παραμείνουν από ότι φαίνεται στη θεματολογία του 21ου αιώνα. Το αυτοκίνητο αποδείχτηκε αδηφάγο σαν το σύστημα που το προώθησε σε αυτή την απέραντη κλίμακα. Ακολουθώντας το πρότυπο συστολή χρόνου διαστολή χώρου το αυτοκίνητο κατέλαβε τους δρόμους, τα πεζοδρόμια, τις πλατείες, δηλαδή κάθε χώρο στον οποίο θα μπορούσε να βρεθεί. Οι διαφημιστές ακόμα αντλούν σλόγκαν από τη κρυφή του γοητεία και οι μηχανικοί ολοένα και επινοούν νέους τρόπους διαχείρισης ενέργειας για αυτό το «απόλυτο» μέσο μεταφοράς. Όμως τίποτα δεν κρατά για πολύ καιρό. Η γνωστή φοβία του ανθρώπου ότι τα δημιουργήματά του θα τον καταστρέψουν επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά. Δυστυχώς για μας, ο εγκέφαλος μας βρίσκεται ακόμα μακριά από την σύλληψη κατασκευών για τις οποίες θα μπορούσε να υπάρξει πρόβλεψη των επιπτώσεων από μια μαζική και μακροχρόνια χρήση. Έτσι φτάσαμε στη κόλαση του ιδιωτικού αυτοκινήτου και έτσι φτάσαμε και στην αναζήτηση λύσεων.

Παρατηρήσεις σαν κι αυτή του Constant Nieuwenhuis δεν λήφθηκαν δυστυχώς υπόψη. «Η αποτελεσματική χρησιμοποίηση του αυτοκινήτου μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της συλλογικής χρήσης του συνολικού πλήθους των αυτοκινήτων, και αυτό το σύνολο πρέπει να περιοριστεί στο πλήθος που πραγματικά απαιτείται. Είναι σκάνδαλο ότι αμέτρητοι άνθρωποι χρειάζεται να περπατάνε, ακόμα και όταν ο καιρός είναι κακός, ενώ υπάρχουν υπεραρκετά αυτοκίνητα για να τους μεταφέρουν – τα  οποία, ωστόσο, βρίσκονται ασκόπως σταθμευμένα στην άκρη του δρόμου, παρεμποδίζοντας την κυκλοφορία και καταλήγοντας, στην ουσία, να είναι χειρότερα από άχρηστα» (Νέα Πολεοδομία-1966) . Ο σχεδιασμός των πόλεων με βάση την κυκλοφορία του αυτοκινήτου ήταν και παραμένει η κυρίαρχη τάση στην πολεοδομία και στην αρχιτεκτονική. Η τάση αυτή βασίστηκε στην απρόσκοπτη κυκλοφορία των αυτοκινήτων με τη χρήση μεγάλων οδικών αξόνων, υπέργειων γεφυρών και υπόγειων διαβάσεων, επεμβάσεων δηλαδή που διασπούν την ενότητα των λειτουργιών της πόλης, δημιουργούν γκέτο κλπ  Οι σχεδιαστές βασίστηκαν στο διαχωρισμό των λειτουργιών της πόλης όπως περίπου τις διατύπωσε ο Λε Κορμπυζιέ (1933). Διαμονή, εργασία, κυκλοφορία και αναψυχή.

Οι προτάσεις που έχουν διατυπωθεί τον τελευταίο χρόνο σχετικά με το μέλλον της μικρής μας πόλης έχουν άμεση σχέση με τα παραπάνω. Μια πρόταση είναι αυτή που έχει σαν βασικό της σημείο την πεζοδρόμηση (απαγόρευση κυκλοφορίας οχημάτων και δικύκλων) στο ιστορικό  κέντρο. Η πρόταση αυτή συζητήθηκε  στην ανοικτή εκδήλωση που έγινε στο Πνευματικό Κέντρο την Παρασκευή 19/09/2008 και διοργανώθηκε από πολίτες που πήραν αυτή την πρωτοβουλία. Η άλλη προέρχεται από τη δημοτική αρχή και εστιάζει στην πεζοδρόμηση της Πρωτοπαπαδάκη και τη δημιουργία δρόμου διπλής κυκλοφορίας στον παραλιακό δρόμο που θα οδηγεί στο νησάκι και προς τις δύο κατευθύνσεις.

Όσον αφορά την πρώτη, κατ’ αρχήν δεν βρίσκω καλή την ιδέα της πεζοδρόμησης και όχι μόνο γιατί έχει γίνει πανάκεια. Γιατί για να έχουμε κάποια τετραγωνικά μέτρα ελεύθερου χώρου θα πρέπει να φτιαχτούν πάρκινγκ και άλλες υποδομές πράγμα που θα επιβαρύνει ή θα καταστρέψει περιφερειακά σημεία της πόλης. Επίσης ο Δήμος θα σπεύσει να νοικιάσει για τραπεζοκλαρέκλες ένα μέρος αυτών των χώρων πράγμα που δεν με ενθουσιάζει. Στο τέλος ακολουθώντας το δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής θα μειώσουμε την εντροπία σε μια περιοχή του συστήματος για να την αυξήσουμε λίγο πιο πέρα. Ενα άλλο θέμα με αυτού του τύπου τους πεζοδρομημένους χώρους είναι ότι γρήγορα γεμίζουν φασαρία και τουρίστες, χάνουν την δυναμική τους και στο τέλος γίνονται άτοποι.

Την πρόταση της δημοτικής αρχής τη βρίσκω καθόλου μα καθόλου καλή. Η βάση της είναι η φαντασίωση ενός μαγαζάτορα της Πρωτοπαπαδάκη όπου με τη πεζοδρόμηση θα δημιουργηθεί ένας παιχνιδότοπος (play ground) και θα αποτελέσει το τέλειο περιβάλλον για κατανάλωση. Πιλοτικές εκδηλώσεις έχουν γίνει ήδη με την ξέφρενη μουσική και τα ημίγυμνα κορίτσια, τις απόκριες. Για την καταστροφή του ειδυλλίου της παραλίας δεν ξέρω πραγματικά τι να πω. Θα πάθω κατάθλιψη αν δεν θα μπορώ να περπατάω στα ντόκ του λιμανιού και να κοιτάζω σε απόσταση αναπνοής τη θάλασσα να λικνίζεται. Η δημιουργία διπλής λωρίδας κυκλοφορίας και πάρκινγκ στο νησάκι διακατέχεται ακριβώς από την αντίληψη “καταναλώνω άρα υπάρχω”. Πάρκινγκ στο νησάκι (με παρκόμετρα φυσικά), ύστερα ψώνια στην Πρωτοπαπαδάκη και μετά διασκέδαση στα παραλιακά μαγαζιά ή στα αναβαθμισμένα μαγαζιά της πλατείας. Δηλαδή πληρώνω το πάρκινγκ μου, τα ψώνια μου, τον καφέ μου, το φαί μου, τη θέα της θάλασσας (σε λίγο και κάποιον να μου κάνει παρέα). Ίσως το μόνο εμπόδιο σε όλα αυτά να είναι η οικονομική κρίση. Αλλά αφού έχει προαναγγελθεί το τέλος της, είναι ένα προσωρινό εμπόδιο. (Η κρίση θα τελειώσει λένε το 2010 και αν θέλετε και την ακριβή ώρα επικοινωνήστε με το Υπουργείο οικονομικών).

Και τι θα μπορούσαμε να κάνουμε; Χρειαζόμαστε σίγουρα ένα νέο φαντασιακό για το θέμα της μετακίνησης. Το ότι οι άνθρωποι ζούνε μαζί σε κοινωνίες θα έπρεπε να επιβάλλει από μόνο του κάποιες λύσεις. Μια λύση θα ήταν να επιβάλλαμε περιορισμούς στη χρήση των αυτοκινήτων αφήνοντάς τα να κυκλοφορούν όπου κυκλοφορούν ήδη, ελευθερώναμε κάποιους χώρους κάνοντας πιο αυστηρό το παρκάρισμα και αναπτύσσαμε ένα σύστημα συγκοινωνιών περισσότερο αποτελεσματικό. Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε και την πιθανότητα δημοτικών ποδηλάτων για την περιοχή του κέντρου και πολλά άλλα πράγματα άν η πρόθεσή μας είναι να λύσουμε το συγκεκριμένο πρόβλημα και όχι να κάνουμε πολιτική για εκατό άλλα. Υπάρχει φυσικά και μια απλούστερη λύση. Να μην κάνουμε τίποτα. Ας βάλουμε 3 λεωφορεία στην γραμμή Δόξα- Λαζαρέτα για να μπορεί κάποιος να αφήσει το αυτοκίνητό του και να έρθει στην πόλη με το λεωφορείο. Αυτή η ιστορία με τα φαραωνικά έργα στις μικρές κλίμακες έχει αρχίσει και με εκνευρίζει.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ

Ανάπηρη είναι η πόλη…..

Ενα κειμενο της Φανής Αναστασιάδου απο την Θεσσαλονικη που βρηκα στο indymedia.

Tο αρχικο κειμενο της Φανης , μιας κοπέλας με κινητική αναπηρία, βρισκεται  στο μπλογκ της

http://aprospelastipoli.blogspot.com/

‘Ανάπηρη είναι η πόλη που εμποδίζει τους ανάπηρους να ζήσουν με αξιοπρέπεια και να κινηθούν απρόσκοπτα. Η προσπελασιμότητα και η δυνατότητα πρόσβασης όλων των πολιτών σε ζωτικούς χώρους, δομές και υπηρεσίες είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα και όχι «προνοιακή παροχή».

Ανάπηρη είναι η πόλη που διοικείται από ανθρώπους, κόμματα και φορείς που με τις πολιτικές και τις πρακτικές τους διαμορφώνουν συνθήκες ασφυξίας για τους πολίτες, μετατρέπουν την πόλη σε έναν τόπο εξόρυξης άκρατου κέρδους και εμποδίζουν τους πολίτες να κινηθούν σε ένα προσιτό, ευχάριστο και ανθρώπινο για όλους περιβάλλον.

Ανάπηροι είναι οι διοικούντες που στο όνομα του κέρδους ασελγούν μετατρέποντας κάθε διαθέσιμο κεντρικό δημόσιο χώρο σε «τραπεζοκαθίσματα» και πάρκινγκ στερώντας από πολλούς το δικαίωμα να κινηθούν ελεύθερα και να περπατήσουν.

Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες που δεχόμαστε τους περιορισμούς στη μετακίνηση, που ταυτίζουμε αυτή τη μετακίνηση με το ιδιωτικό αυτοκίνητο, που ανεχόμαστε την οικοδόμηση κάθε ελεύθερου χώρου και προσαρμοζόμαστε σε μία δόμηση της πόλης που εξυπηρετεί την άκρατη κερδοσκοπία. Γιατί η επέμβαση στο περιβάλλον με τρόπο ώστε να καταστρέφει την ιστορία, τον πολιτισμό και τη φυσιογνωμία της πόλης εξυπηρετεί τις κατασκευαστικές εταιρείες και όλο το οικονομικο-πολιτικό σύμπλεγμα που κερδοσκοπεί μέσα από την περιβαλλοντική εξαθλίωσή της.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που ρυπαίνει και ρυπαίνεται, η πόλη που μολύνει και μολύνεται. Η πόλη που εξοντώνει τους πολίτες της, τη φύση, τα δάση, τα ποτάμια, τις λίμνες, τη θάλασσα, τα ζώα και τα φυτά με την ανοχή στη ρύπανση και στη μόλυνση του περιβάλλοντος, η πόλη που κλείνει τα μάτια σε αυτούς που τη ρυπαίνουν και τη μολύνουν, η πόλη που ανέχεται να εγκληματούν οι κερδοσκόποι κατά της φύσης.

Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες μιας τέτοιας πόλης που συμβάλλουμε σ’ αυτή την καταστροφή, την ανεχόμαστε και δεν αντιστεκόμαστε. Οι πολίτες που στηρίζουμε ένα καταστροφικό για τον άνθρωπο και τον πλανήτη μοντέλο ανάπτυξης. Οι πολίτες που όχι μόνον θεωρούμε φυσιολογική πλέον αυτή την κατάσταση αλλά και που όταν οι ρύποι και η δυσοσμία ξεπερνούν κάθε όριο φτάνουμε στο σημείο να πιστεύουμε ότι έχουμε πρόβλημα με την όσφρησή μας και όχι με το περιβάλλον.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη της αποξένωσης και του ατομικισμού. Η πόλη που παράγει και συντηρεί ως αξίες την ανταγωνιστικότητα, την αντιπαλότητα, τον παρασιτισμό και την παθητικότητα των κατοίκων της. Η πόλη που υπάρχει μέσα από την υποταγή και τη συμμόρφωση των πολιτών της στις λογικές και πρακτικές διαχείρισής τους. Η πόλη που παράγει και συντηρεί σε όλους τους θεσμούς και στις υπηρεσίες το ρουσφέτι και τη συναλλαγή. Η πόλη που παράγει συστηματικά τη λογική του διαρκούς ελέγχου και της καταπίεσης. Που προσπαθεί να κατασκευάσει -με όλα τα μέσα που διαθέτει- πολίτες αδιάφορους, υποταγμένους, κοινωνικά ανεύθυνους, φοβισμένους, τρομοκρατημένους, ανασφαλείς, ρατσιστές, ανέντιμους και κερδοσκόπους. Γιατί τέτοιους ανθρώπους χρειάζεται για να μπορέσει να υπάρξει και να αναπαραχθεί ως χώρος και ως κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό σύστημα.

Ανάπηροι, όμως, είμαστε και εμείς που εσωτερικεύουμε αυτές τις λογικές, που δεν αντιδρούμε στην αλλοτρίωση της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασής μας και δεχόμαστε την τρομοκράτησή μας” που εγκλωβιζόμαστε στο φόβο και στην ανασφάλεια, που βολευόμαστε με τη συναλλαγή” οι πολίτες που δεν αντιστεκόμαστε.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που παράγει την εκμετάλλευση των πολιτών της, τη φτώχεια, την ανεργία, την ακρίβεια και την ανέχεια για τους πολλούς και το κέρδος για τους λίγους. Η πόλη που μετατρέπεται από κοινωνία των 2/3 σε κοινωνία των 3/4″ η πόλη που με την καταπάτηση κατεκτημένων με αγώνες και θυσίες δικαιωμάτων, σπρώχνει την Τρίτη Ηλικία στη δουλειά και με την επέκταση του εργασιακού βίου δημιουργεί την Τέταρτη Ηλικία για όσους βέβαια κατορθώσουν να επιβιώσουν.

Ανάπηροι όμως είμαστε και οι πολίτες που δεν αντιστεκόμαστε, που δεν αντιτάσσουμε στην καπιταλιστική εξαθλίωση τη λαϊκή και κοινωνική αλληλεγγύη, γιατί δεν σκεφτόμαστε ότι εμείς και τα παιδιά μας θα βρεθούμε σύντομα σε ακόμα χειρότερη θέση αν δεν αντιδράσουμε.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που συμβιώνει με τη λογική της κοινωνικής αδικίας, της στέρησης και παραβίασης κοινωνικών δικαιωμάτων, της αποθέωσης του ατομικισμού και της άρνησης του κοινωνικού και συλλογικού. Η πόλη που δεν θέλει πολίτες ελεύθερους και δημιουργικούς, αλλά υποτακτικούς και χειραγωγημένους.

Ανάπηροι όμως είμαστε και εμείς οι πολίτες που υπηρετούμε τον εγωισμό μας, εσωτερικεύουμε τον ατομικισμό και λειτουργούμε άκρως ατομοκεντρικά. Απαρνούμαστε δηλαδή το κοινωνικό-συλλογικό, βασική προϋπόθεση της ανθρώπινης ύπαρξης και ελευθερίας.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη της φυσιολογικότητας, της μονοτονίας, της κανονικότητας, της ομοιομορφίας, της απόρριψης αυτού που διαφέρει, του αποκλεισμού και του εγκλεισμού του. Είναι η πόλη των ιδρυμάτων και των θεσμών που εξοντώνουν κοινωνικά μέρος των πολιτών της, και η οποία στηρίζεται γι’ αυτό σε επιστήμες και επιστήμονες που εκπαιδεύονται για τη διαχείριση του κοινωνικού αποκλεισμού. Είναι η πόλη που ανέχεται ποινικά αδικήματα με την καθημερινή χημική και μηχανική καθήλωση και την άσκηση βίας σε συμπολίτες μας, σε δημόσια ιδρύματα και κερδοσκοπικές κλινικές” που ανέχεται την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τον εξευτελισμό των πολιτών της.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη όπου σιωπούν οι άνθρωποι του πνεύματος και της διανόησης, είτε γιατί επιλέγουν τη σιωπή είτε γιατί την εξαργυρώνουν με την αφομοίωσή τους στην αυλή των πολιτικά και οικονομικά κρατούντων. Η πόλη όπου εκλείπουν οι άνθρωποι που ονειρεύονται, που αντιστέκονται στην αρρωστημένη ρουτίνα του καθημερινού άγχους, που μεθάνε από την έκπληξη στη ζωή τους, που δεν φοβούνται το ρίσκο, δηλαδή το καινούργιο. Η πόλη όπου οι πολίτες δεν δημιουργούν και δεν παράγουν πνευματικό και κοινωνικό πλούτο, που δεν έχουν οράματα.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη της οποίας οι μορφωτικοί, εκπαιδευτικοί και ακαδημαϊκοί θεσμοί εντάσσονται όλο και περισσότερο στην εξυπηρέτηση, συντήρηση και αναπαραγωγή αυτού του αποξενωτικού για τον άνθρωπο βιοτικού χώρου. Η πόλη της οποίας τα Πανεπιστήμια και τα Τεχνολογικά Ιδρύματα δεν αντιστέκονται, δεν παράγουν κοινωνικά ωφέλιμη γνώση, δεν προσφέρουν στην πόλη και στους κατοίκους της και αντιλαμβάνονται την επιστήμη ως θεραπαινίδα του κυρίαρχου οικονομικού και πολιτικού συστήματος επινοώντας τη δήθεν αντικειμενικότητα και ουδετερότητα της επιστήμης. Ιδρύματα που αναπαράγουν μηχανιστικά και αποστεωμένα την επιστημονική κληρονομιά………..

Ανάπηρη είναι η πόλη που δέχεται να ασελγούν οι έμποροι με τα όνειρα των παιδιών της και επιτρέπει σε κάθε λογής κερδοσκοπικές ή δήθεν κοινωφελείς εκπαιδευτικές επιχειρήσεις, ελληνικές και ξένες, που πουλάνε ακριβά το ιδεολογικά και επιστημονικά κατευθυνόμενο «προϊόν» τους.

Ανάπηροι, όμως, είμαστε οι πολίτες και οι φοιτητές που ανεχόμαστε αυτές τις καταστάσεις , τις λογικές αλλά και τις συνθήκες που τις παράγουν. Οι φοιτητές, που έχουμε στην ουσία ως βασική επιδίωξη την αλλοτρίωση” που ενδίδουμε στην καλλιέργεια της υπαρξιακής μας ανασφάλειας, του ατομικισμού και της ιδιοτέλειας” που ανεχόμαστε να μας εξαπατούν και να μας εξαθλιώνουν πνευματικά με τα συγγράμματα” που θεωρούμε κατάκτησή μας όταν «πλουτίζουμε» την ατομική μας βιβλιοθήκη με ένα ακόμα δωρεάν σύγγραμμα” που συγχέουμε το σύγγραμμα με τη δωρεάν παιδεία. Οι φοιτητές που επιτρέπουμε να μετατρέπεται η πιο ζωτική και δημιουργική περίοδος της ζωής μας σε μια τελετουργία εξετάσεων, όπου η συμμετοχή στη γνώση και την παραγωγή της δεν επιτρέπεται να υπάρξει ούτε στο φαντασιακό μας. Γιατί στηρίζουμε τη διαδικασία της πνευματικής εξόντωσης και αφομοίωσής μας στο σύστημα, της υποταγής μας στην εξουσία και δεν αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα της πρόσβασης στη γνώση για όλους μέσα από συμμετοχικά οργανωμένα και επιστημονικά και κοινωνικά ωφέλιμα προγράμματα σπουδών, δίκτυα βιβλιοθηκών, συλλογικές συνεργασίες και ανθρώπινη επικοινωνία. Γιατί ενισχύουμε έτσι τα ελάχιστα εκδοτικά μονοπώλια που κερδοσκοπούν και συσσωρεύουν οικονομικό πλούτο” πλούτο που στερούν από την πραγματικά δημόσια και δωρεάν παιδεία .

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που αδιαφορεί για τη μόρφωση των παιδιών της στο νηπιαγωγείο, στο δημοτικό, το γυμνάσιο ή το λύκειο. Η πόλη που ανέχεται τη στέγαση των παιδιών της σε προκάτ, τις διπλοβάρδιες, τις άθλιες συνθήκες μόρφωσης. Η πόλη που υποβαθμίζει την παιδεία και εμπορεύεται την εκπαίδευση. Η πόλη που δεν αντιλαμβάνεται ότι το στεγαστικό και το σχολικό περιβάλλον είναι από τη φύση τους ένα παιδαγωγικό ζήτημα. Η πόλη που δεν σέβεται τα παιδιά της, γιατί δεν θέλει δημιουργικούς και ελεύθερους πολίτες. Πού θέλει να τα εξοικειώσει ήδη από την τρυφερή παιδική τους ηλικία με τη μιζέρια, την παθητικότητα, την αλλοτρίωση, τη συμμόρφωση, την υποταγή και τον καταναλωτισμό. Η πόλη που εξοντώνει τη φαντασία, τη δημιουργία, τα όνειρα των παιδιών της.

Ανάπηροι είμαστε και οι εκπαιδευτικοί που αποδεχόμαστε και ανεχόμαστε αυτό το «λειτούργημα». Που εγκλωβισμένοι σε μία καθημερινή ρουτίνα και βαρεμάρα δεν εμπλεκόμαστε ως παιδαγωγοί σε μία ουσιαστική αλληλεπίδραση με τα παιδιά, που δεν συνδέουμε το σχολείο και την σχολική δραστηριότητα δημιουργικά με το κοινωνικό περιβάλλον. Οι εκπαιδευτικοί που συμμεριζόμαστε τις διάφορες ανοησίες για το «έξυπνο σχολείο» με στόχο να αποπροσανατολίσουμε αλλά και να απενοχοποιηθούμε. Που εγκλωβισμένοι στη ρουτίνα λειτουργούμε ως παπαγάλοι ενός αναλυτικού προγράμματος που αποσκοπεί όχι στη μόρφωση, όχι στην αναζήτηση, όχι στη δημιουργία και την απελευθέρωση της φαντασίας των παιδιών αλλά στη διαμόρφωση και αναπαραγωγή ενός μοντέλου ανθρώπου που θα μετέχει ισότιμα στη διαδικασία αλλοτρίωσης και αποξένωσης, δηλαδή ενός στυλοβάτη των αξιών του ατομικισμού, της υποταγής, της αποξένωσης, του καταναλωτισμού και της κοινωνικής ανευθυνότητας.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που αδιαφορεί για την υγεία των πολιτών της. Η πόλη που ανέχεται την ταλαιπωρία στις δημόσιες υπηρεσίες υγείας, που κατακρημνίζει την κοινωνική ασφάλιση, που κατακλέβει τα ασφαλιστικά ταμεία και εξαθλιώνει τους συνταξιούχους, που προωθεί με πρωτοφανείς ρυθμούς την εμπορευματοποίηση της υγείας προς όφελος των εμπόρων του ανθρώπινου πόνου. Η πόλη που δεν αντιμετωπίζει την κατάσταση της υγείας σαν ένα ανθρώπινο δικαίωμα, αλλά και δεν βλέπει την αρρώστια σαν μια κατάσταση που έχει σχέση με τις συνθήκες του περιβάλλοντος και τους όρους ζωής που διαμορφώνει η ίδια για τους πολίτες της. Ανάπηροι είναι και οι επαγγελματίες υγείας που δεν διεκδικούν ένα καθολικό σύστημα υγείας και δεν αντιστέκονται στη διαρκή υποβάθμιση της δημόσιας φροντίδας υγείας.

Ανάπηρη, όμως, είναι και εκείνη η μερίδα των γιατρών που μπροστά στο οικονομικό κέρδος κατασκευάζει και συντηρεί το δέος της «λευκής ποδιάς» εξαργυρώνοντάς το με το φακελάκι για την παροχή των υπηρεσιών της απέναντι σε αβοήθητους πολίτες, παραβιάζοντας έτσι κάθε ηθική και δεοντολογία κατά την άσκηση του «λειτουργήματός» της. Ανάπηροι είμαστε και οι πολίτες που ανεχόμαστε αυτή την υποβάθμιση της αξιοπρέπειάς μας, που δεν αντιστεκόμαστε σ’ αυτή και συμμετέχουμε στην αναπαραγωγή τέτοιων φαινόμενων.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που επιβραβεύει τους κερδοσκόπους, γιατί αυτοί είναι οι χορηγοί των διαχειριστών μιας τέτοιας πόλης. Που αδιαφορεί για την ανεξέλεγκτη ακρίβεια, που δεν προστατεύει τους πολίτες της από την εξαθλίωση και εκμετάλλευση. Η πόλη που παράγει και ανέχεται την αισχροκέρδεια.

Ανάπηροι είμαστε και οι πολίτες που εξαντλούμε την ύπαρξή μας στον καταναλωτισμό και που δεχόμαστε μάλιστα από τις κρατικοδίαιτες και ψηφοθηρικές οργανώσεις «καταναλωτών» να μας τον ρυθμίζουν. Ανάπηροι είμαστε, όμως, και οι πολίτες που δεν αντιστεκόμαστε, που τη γκρίνια μας δεν τη μετατρέπουμε σε διαμαρτυρία, που τη μοιρολατρική μας συνέργεια δεν την αντικαθιστούμε με την υπεράσπιση του μόχθου μας και τον διαρκή αγώνα για την εξασφάλιση μιας καλύτερης ποιότητας ζωής.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που αντί για πολιτισμό παράγει σκουπίδια. Σκουπίδια που τα μετονομάζει σε «πολιτιστικό προϊόν» που αχόρταγα καταναλώνουν οι πολίτες της. Η πόλη που δεν παράγει πολιτισμό, που η ιστορία που φτιάχνει είναι η ιστορία των κερδοσκόπων και της πνευματικής εξαθλίωσης. Η πόλη που επιτρέπει στη βιομηχανία της διασκέδασης και του θεάματος να μετατρέπει την ανάγκη για ψυχαγωγία και χαλάρωση σε εμπορεύσιμο καταναλωτικό είδος κατασκευάζοντας εκείνο το πρότυπο «καλλιτέχνη» που θα διευκολύνει αυτή τη διαδικασία. Ανάπηροι είναι και οι πολίτες που δεχόμαστε αυτήν την εξαπάτηση, που επιτρέπουμε να ασελγούν με τα πολιτιστικά αυτά σκουπίδια σε βάρος μας.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που η διοίκησή της αναπαράγει ένα συγκεντρωτικό και αυταρχικό πολιτικό μοντέλο διοίκησης, κακέκτυπο αυτού του κεντρικού κράτους. Η πόλη που συνεχίζει να λειτουργεί συγκεντρωτικά με εργαλείο τη συναλλαγή και το ρουσφέτι, η πόλη που καλλιεργεί τον παρασιτισμό, η πόλη που φοβάται του ενεργούς και ελεύθερους πολίτες. Η πόλη που είναι εγκλωβισμένη στις οικονομικές συναλλαγές και στα οικονομικά συμφέροντα των λίγων, που δεν λογοδοτεί στους πολίτες της γιατί τους φοβάται και που υπηρετεί το οικονομικό κατεστημένο σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Η πόλη που στηρίζεται στη συγκεντρωτική λειτουργία και αναπαράγει τους μηχανισμούς ελέγχου, απαξιώνει τους κατοίκους της σε μάζα ψηφοφόρων εξυπηρετώντας τις οικονομικές, πολιτικές και κομματικές τους ιδιοτέλειες. Η πόλη που η αισθητική της εξαντλείται στην αισθητική των εργολάβων και των κατασκευαστών και όχι στην ιστορία, την παράδοση, τον πολιτισμό και το δημιουργικό μέλλον της.

ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΔΕΝ ΤΗΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ Αυτή είναι η πόλη που μας πνίγει, είναι ο χώρος που καθημερινά γίνεται όλο και πιο ασφυκτικός, είναι το περιβάλλον που μας σκοτώνει, είναι οι σχέσεις που μας πληγώνουν, είναι οι συνθήκες που μας αρρωσταίνουν. Σε μια τέτοια πόλη αντιστεκόμαστε. Αναζητούμε μία άλλη πόλη, ένα άλλο περιβάλλον, άλλες σχέσεις. Αναζητούμε την ελευθερία μας. Την ελευθερία σε μία Πόλη όπου θα δημιουργήσουμε τους δικούς μας χώρους επικοινωνίας, όπου θα συναντιόμαστε σαν άνθρωποι, θα εργαζόμαστε και θα δημιουργούμε, θα παίζουμε και θα διασκεδάζουμε. Δεν θα φοβόμαστε και θα είμαστε ασφαλείς επειδή θα είμαστε ελεύθεροι. Μία Πόλη με τόπους πραγματικής συνάντησης και επικοινωνίας τις γειτονιές, τις πλατείες, τους δρόμους. Μια Πόλη χωρίς ιδρύματα και τόπους εγκλεισμού. Μία Πόλη της δικαιοσύνης και της ισονομίας. Μία Πόλη με μια νέα κοινωνική, πολιτική και οικονομική οργάνωση. Μία Πόλη που θα αναζητά συλλογικές ανθρώπινες αξίες, χωρίς κοινωνικές ανισότητες, εκμετάλλευση και καταπίεση. Μια Πόλη της ισότητας για όλους τους πολίτες της ανεξάρτητα από φύλο, καταγωγή, πολιτισμό και κουλτούρα” Πόλη της κοινωνικής ευθύνης, της συλλογικότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Μια Πόλη της αξιοπρέπειας, των κοινωνικά δρώντων υποκειμένων. Μια Πόλη με έναν διαφορετικό πολιτισμό. Μια Πόλη της Αυτο-οργάνωσης, της Αυτοδιαχείρισης και της Ελευθερίας, σε μια χώρα με πολλές τέτοιες πόλεις και χωριά. Αυτή την πόλη ονειρευόμαστε. Για μια τέτοια Πόλη θα παλεύουμε, θα δρούμε και θα παρεμβαίνουμε.

Επικοινωνία: anapiri_poli@hotmail.com

Συγκλονιστικο και απολυτα αληθινο κειμενο.Μπραβο σου Φανη.

για την αντιγραφη και το σχολιο Beep

ειμαι γαδαρος παρκαρω οπου γουσταρω

………από blog συριανού βρέθηκε η παραπάνω φωτό η οποία είναι και πρόσφατη (φεβρουάριος – μάρτιος 2009 . . .)

Μετά από τόσες συζητήσεις,
προβληματισμούς,
διαξιφισμούς,
διαβουλεύσεις,
δημοτικά συμβούλια,
κυκλοφοριακές μελέτες,
τροποποιήσεις κυκλοφοριακών μελετών,
επικαιροποιήσεις των τροποιημένων κυκλοφοριακών μελετών…..
ο δήμαρχος της πόλης δείχνει το “”σωστό” το δρόμο  – τη λύση του προβλήματος . . .
έχει κατανοήσει πλήρως το κυκλοφοριακό πρόβλημα – έχει πάρει και τα μέτρα του. . . . . . . . .
μια ομορφιά . . .

καλημέρα -  καλη εβδομάδα  – καλά μυαλά !

30/03/2009
μηνάς

Posted by Ιωάννα

Γυρίζοντας την πλάτη στις παιδικές χαρές

Αυτή η παιδική χαρά βρίσκεται στην οδό Αναξαγόρα, σε μια ήσυχη γειτονιά. Μάλλον δεν ενδιαφέρει κανέναν, αφού είναι κλειδωμένη εδώ και καιρό.Τουλάχιστον, ας αφήσουμε τους σκύλους να τη χαρούν.
Τελικά όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην πλατεία Μιαούλη;

Posted by Iriqi

χούντα!

Φωνάζοντας “Χούντα! Χούντα!” κατά των αστυνομικών που αναίτια επιτέθηκαν εναντίον τους και αρνούμενοι να μετακινηθούν ή να κατεβάσουν το πανώ που είχαν αναρτήσει, σήμερα τα μέλη του φοιτητικού συλλόγου της Σύρου αλλά και πολίτες, προάσπισαν το δικαίωμά τους να κάνουν χρήση των δημόσιων χώρων για να διαδηλώσουν – ειρηνικά πάντα και χωρίς να παρεμποδίζουν την παρέλαση της 25ης Μαρτίου ή τη διέλευση άλλων πολιτών – την αντίθεσή τους στην παρουσία στο νησί του υπουργού Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλου.

Διαβάστε και δείτε φωτογραφίες και video για την αστυνομική
αυτή καταστολή στο blog του συλλόγου : http://dpsdfs.blogspot.com
http://dpsdfs.blogspot.com/

Επίσης διαβάστε σχόλια στα blogs : http://anthrwpothirida.blogspot.com/
και
http://www.syros.gr/siros/forum/index.php?PHPSESSID=efb3eacca4fb5ad12a4c89cc

για την πλατεία Δόξας

Η Δόξα τεράστιος χώρος, δημοτικός, με προνομιακή θέα, πανεύκολη πρόσβαση όλων(αφετηρία του δημ. λεωφορείου), και τρομερές δυνατότητες (φανταστείτε κάποια μορφή πάρκου με θέα απεριόριστη του Αιγαίου, φυσική αναγέννηση (η δυνατότητα ), μονοπάτια κλπ. είναι (εκτός από ένα κομμάτι του που καταλαμβάνει μια “νορμάλ” παιδική χαρά) κατά το 1/3 ανοιχτό παρκινγκ που φιλοξενεί τους 10 μήνες (πλην Ιουλ. Αυγ.) τα αυτοκίνητα που παρατούν οι ιδιοκτήτες και τον τελευταίο χρόνο 15 και πάνω αυτοκίνητα εταιρείας ενοικιάσεων (στέλνω φωτο) μέχρι ίσως να το δουν σαν καλή ιδέα και οι άλλοι προφανώς ή΄ίδια εταιρεία να φέρει κι άλλα 50 ή 200.

Τα υπόλοιπα 2/3 για 3 χρόνια είχαν δοθεί στην εργολαβία που εκτελούσε τα έργα ύδρευσης, αποχέτευσης κλπ. στην Ερμούπολη για να πετάει μπάζα, παρκάρει τους εκσκαφείς κλπ. Το έργο τελείωσε και πριν ένα μήνα ο εργολάβος αφήνοντας βέβαια εικόνα νεοελληνικής ευταξίας (επισυνάπτω φωτο) έφυγε. Μέχρι στιγμής και για πολύ λίγο φαντάζομαι υπάρχει μια αμήχανη νοητή γραμμή και αυτά τα δύο τρίτα δεν έχουν καταληφθεί ούτε δοθεί στον επόμενο εργολάβο (για να περάσει οπτικές ίνες ή ότι άλλο). Ακόμη και διερχόμενα μηχανάκια ή πεζοί σταματούν για να θαυμάσουν την θέα, να δουν τα πουλιά που φιλοξενούνται στη θαμνώδη βλάστηση ή σε κάποια λιγοστά δεντράκια.

Θυμίζω ότι τη σημασία και αξία του χώρου ή άλλη χρήση την γνωρίζει ακόμη και κομμάτι της κοινωνίας της Σύρου που δεν έχει σχέση με τους ακτιβιστές ή με τους “μακρυμάληδες φοιτητές”. Οι Ροταριανοί έκαναν και δενδροφύτευση (πρωτοσέλιδο στην Κοινή Γνώμη) προβεβλημένη επικοινωνιακά πριν 4-5 χρόνια, λίγο πριν τα πάρει και τα σηκώσει ο εργολάβος όλα. Τα παιδάκια που φύτευαν δεντράκια πριν 5 χρόνια με τις ευλογίες δημοτικών αρχόντων και προυχόντων θα πρέπει να το πήραν το μάθημά τους. Εντούτοις κάποια δετνράκια φαίνεται και από τις φωτο επιβίωσαν (πρέπει να βρήκαν νερό και χώμα κάτω από τα μπάζα) και είναι πιά καταφύγιο για τα πουλιά και μια απόδειξη ότι ναι φυτρώνουν δέντρα και στην Ερμούπολη !!!

Επειδή το καλοκαίρι η εικόνα θα αλλάξει πιθανά και ανεπίστρεπτα και ο Δήμος ούτε σε τίποτα έχει δεσμευτεί και οι πιέσεις είναι έντονες σας καλώ για κάποια μορφή δράσης και δημοσιότητας για διεκδίκηση ενός χώρου για τους πολίτες.

Να σημειωθεί ότι ο χώρος της Δόξας όχι μόνο είναι δημοτικός, κεντρικός και τεράστιος (για τα Συριανά δεδομένα) αλλά είναι και ΕΠΙΠΕΔΟΣ κάτι που διευκολύνει την πρόσβαση σε αυτόν σε όλες τις κοινωνικές ομάδες (άτομα με κινητικά προβλήματα, τρίτη ηλικία, μαμάδες με καροτσάκια κλπ).

Θανάσης Μπαξόπουλος