Με τα σώματά μας εκτεθειμένα στην πόλη

Με τα σώματά μας εκτεθειμένα στην πόλη υπάρχουμε πολιτικά.

Από την Ελένη Τζιρτζιλάκη, site specific artist ( w.w.w. nomadikiarxitektoniki.net)

Στις σημερινές συνθήκες αποσύνθεσης του χώρου του ανήκειν, μέσα σε μια κίνηση συνεχή και αντιφατική(1)  ο δημόσιος χώρος αποκτά διαφορετική σημασία καθώς καλείται να παίξει τον ρόλο του «ανοιχτού σπιτιού» για τους κατοίκους των πόλεων. Απαιτείται να είναι φιλόξενος(2). Μεταναστεύσεις, διασπορές, εκτοπίσεις συνθέτουν το νέο γίγνεσθαι της μητρόπολης.

Σύμφωνα με τον θεωρητικό των μετααποικιακών σπουδών Homi Bhabha(3) είναι χαρακτηριστική η ξενότητα του οικιακού, η δυστοπία η οποία δημιουργείται καθώς τα όρια ανάμεσα στο σπίτι και στον κόσμο μπερδεύονται και μυστηριωδώς το ιδιωτικό και το δημόσιο γίνονται καθένα μέρος του άλλου.

H ζωή εκτυλίσσεται στο δρόμο, στο ταξίδι, και βασίζεται σε διασπορικά, υβριδικά φαινόμενα. Η υποστήριξη των πραγμάτων που είναι δημόσια προωθεί την διάσωση και επέκταση της δημοκρατικής κουλτούρας. (4)

Ο δημόσιος χώρος αποκτά ιδιαίτερη σημασία ως χώρος εμπλοκής όπου πληθυντικές ταυτότητες μπορούν να συναντηθούν και να ανταγωνιστούν ως ένα πεδίο αντιπαράθεσης. Έννοιες όπως δημόσια σφαίρα, δημοκρατία του χώρου, πλήθος συζητιούνται εκτενώς.

Ο δημόσιος χώρος δεν είναι κάτι που έχουμε, είναι κάτι που είχαμε, μια χαμένη κατάσταση πληρότητας. Είναι όμως κάτι που μπορούμε να ανακτήσουμε.

Η σημερινή κατάσταση απαιτεί μια νέα θεώρηση για τη σημασία του, για το πως παράγεται, πως δομείται, ποιοι-ές τον κατοικούν. Η ζωή στην Ελλάδα εκτυλίσσεται «έξω» όπως γινόταν πάντα στις μεσογειακές χώρες με ένα συνεχές δούναι και λαβείν, και μια ανοιχτή συζήτηση.

Από την άλλη, ο δημόσιος χώρος σήμερα συνδέεται με την απώλεια είναι κάτι που έχουμε χάσει, κάτι που πολλές φορές νοσταλγούμε, καθώς οι πλατείες, οι δρόμοι τα πάρκα έχουν χάσει τη σημασία που είχαν άλλοτε, την σύνδεση με την κοινότητα. Που είναι οι γυναίκες, τα παιδιά, οι ερωτευμένοι , οι έφηβοι; Αυτοί βρίσκονταν άλλοτε εδώ συνυπήρχαν και αυτή η χρήση της πλατείας η του πάρκου δεν είναι παρά μια ανάμνηση.

Οι χρήστες-χρήστριες της τώρα είναι διαφορετικοί-ες καθώς είναι οι ξένοι-ες, οι άστεγοι-ες , οι χρήστες-χρήστριες ουσιών. Συγχρόνως είναι και τα θύματά της καθώς αυξάνεται συνεχώς η περιφρούρηση από την αστυνομία, οι συλλήψεις εκείνων που δεν έχουν χαρτιά, ο διωγμός των αστέγων, ο διωγμός των πλανόδιων πωλητών.

Παράδειγμα. Στην πλατεία στο Μοναστηράκι ο λόγος που δεν έγινε η δημόσια βρύση είναι για «να μην πίνουν νερό οι άστεγοι» και υπήρξαν πολλές αντιρρήσεις και αντιπαράθεση ως προς την τοποθέτηση ξύλου στην μεγάλη κατασκευή για να «μην κάθονται και κοιμούνται οι άστεγοι και τα πρεζόνια.» Τώρα δε με τον κανονισμό που προωθείται από τον Δήμο και την Ενοποίηση Αρχαιολογικών Χώρων ένα από τα προβλήματά τους είναι πως θα διωχτούν οι πλανόδιοι από την πλατεία .

Ο δημόσιος χώρος συνεχώς καταστρατηγείται από ιδιώτες , μεγάλα εμπορικά κέντρα κατασκευάζονται(Ελαιώνας), και το δημόσιο απειλείται. Οι θεσμοί απαιτείται ν αλλάξουν νοοτροπία ως προς την αντιμετώπισή του, αλλά και οι κάτοικοι της πόλης μόνιμοι και προσωρινοί και οι αρχιτέκτονες να λάβουν υπ όψη τους τη πολυπλοκότητα και την εκ νέου σημασία του.

Ο Laclau και η Moofe χρησιμοποιούν τον όρο ανταγωνισμός για να δηλώσουν την συνθήκη που δημιουργείται στη δημοκρατία, και που αποτελεί αναγκαία συνθήκη στον δημόσιο χώρο, καθώς πρόκειται για την εξαφάνιση της βεβαιότητας της κοινωνικής ζωής. Ο δημόσιος χώρος υπονοεί τη σύγκρουση και την αντιπαράθεση και έτσι επιβάλεται να παραμείνει.

Η δημόσια τέχνη σε συνεργασία με την αρχιτεκτονική συνενώνουν τις δυνάμεις τους γύρω από το αίτημα του δημόσιου χώρου. Είναι φανερή η μεταστροφή–μετασχηματισμός όσον αφορά τη σημασία του από ομάδες αυξάνοντας το ενδιαφέρον σε ότι αφορά το δημόσιο.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο ο δημόσιος χώρος να σχεδιαστεί, λαμβάνοντας υπόψη τις νέες ανάγκες και στη συνέχεια να υλοποιηθεί, γιατί όλες αυτές οι πλατείες γεμάτες τραπεζοκαθίσματα, περίπτερα, σκουπίδια;

Γιατί ελάχιστοι-ες αρχιτέκτονες έχουν τη ευκαιρία να σχεδιάσουν τον δημόσιο χώρο, γιατί τόσο λίγοι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί γύρω από αυτόν, γιατί η επιτυχία είναι πάντα αμφίβολη, πως μπορεί άραγε να ξεπεραστεί η διαπλοκή ανάμεσα στη δημόσια και ιδιωτική σφαίρα;

Oμάδες και δίκτυα από αρχιτέκτονες και καλλιτέχνες όπως το Αστικό Κενό, το Δίκτυο Νομαδική Αρχιτεκτονική, Recostruction Comunity , οι ποδηλάτες, καθώς και μεμονωμένοι καλλιτέχνες όπως Γεωργία Σαγρή, Μαίρη Ζυγούρη, κ.α. πραγματοποιούν δράσεις στον δημόσιο χώρο της πόλης για να επισημάνουν τη σημασία του, να καλέσουν το κοινό σε συμμετοχή να ξαναφέρουν την κοινότητα στον δημόσιο χώρο και να δημιουργήσουν έστω προσωρινά συνθήκες δημόσιου χώρου.

Τοπικοί σύλλογοι δημιουργούνται και δρουν στην Αθήνα με αιτήματα για τον δημόσιο χώρο. Όπως λόφοι Φιλοπpάπου, Επιτροπή πολιτών διάσωσης του Ελαιώνα, σύλλογος Εξαρχείων κλπ Ο αγώνας είναι σκληρός πολλές φορές ανελέητος καθώς η αρχαιολογική υπηρεσία σε συνεργασία με το Υ.Π.ΠΟ θέλει να κλείσει με κάγκελα το λόφο χώρο περιπάτου των Αθηναίων επί αιώνες, και η ομάδα οργανώνει περιπάτους, φαγητό αλλά και έχει έλθει σε σύγκρουση σώμα με σώμα για να εμποδίσει το κλείσιμο του λόφου. Η επιτροπή των πολιτών διάσωσης του Ελαιώνα έχει σταματήσει προσωρινά την κατασκευή του Εμπορικού κέντρου σε περιοχή που ήταν να γίνει ελεύθερος χώρος .

Οι κάτοικοι της Κυψέλης και των Πατησίων δίνουν σκληρή μάχη για να μη γίνει το πάρκινγκ επί της οδού Κύπρου και Πατησίων. Πριν λίγο καιρό στις έξι το πρωί συνεργείο του Δήμου έκοψε δένδρα αιωνόβια . Αμέσως οι κάτοικοι κινητοποιήθηκαν μαζί τους και οι ομάδες πόλης παρ όλα αυτά την επόμενη μέρα ξημερώματα μετά από καταρρακτώδη βροχή ξερίζωσαν ότι είχε απομείνει και χρησιμοποίησαν βία απέναντι στις ελάχιστες–ους που φύλαξαν με τα σώματα τους τον φοίνικα που τελικά απέμεινε στο πάρκο. Μετά τα πουλιά, τα ζώα και οι άνθρωποι της γειτονιάς αναζητούσαν τη φωλιά τους, το χώρο τους. Κατόπιν ένα κίνημα ξέσπασε. Από τους κατοίκους και από πολλούς άλλους που μόλις το έμαθαν ήλθαν στο παρκάκι και δημιούργησαν αυτόματα μία κοινότητα. Συμμετέχουν στο φαγητό, στη συζήτηση , το πρωταρχικό είναι να ξαναγίνει το πάρκο.

Από τα παραπάνω είναι φανερό ότι το κεφάλαιο διεκδικεί με όλα τα μέσα τον χώρο για να τον εμπορευματοποιήσει, αυτή είναι η αιτία που τον εγκαταλείπει για να φτάσει να θεωρηθεί ά-χρηστος. Τα εμπορικά κέντρα καμία σχέση δεν θα έχουν με την πλατεία και το πάρκο καθώς κάθε τι εκεί πληρώνεται και είναι ελεγχόμενο.

Η βιοπολιτική ασκείται κατά κύριο λόγο στον δημόσιο χώρο. Αποτελεί μέρος της γυμνής ζωής ο διωγμός από τον δημόσιο χώρο.

Αλλά πως μετασχηματίζεται το ζήτημα των δράσεων στον δημόσιο χώρο σήμερα; Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου σ ένα δρόμο της Αθήνας στα Εξάρχεια έφερε την ανάγκη ανάκτησης του δημόσιου χώρου της Αθήνας. Γεγονός που δημιουργεί στην πόλη έντονες συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις.

Προκήρυξη. Απελευθερωμένη Λυρική «Σήμερα Σάββατο 7/2/ η συνέλευση της Εξεγερμένης Λαϊκής Σκηνής αποφάσισε να αποχωρήσει από το κτίριο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής έχοντας κατακτήσει 9 μέρες και νύχτες αυτονομίας, ελευθερίας και αυτοοργάνωσης στη πράξη…..θέατρο μας ο δρόμος τέχνη μας η εξέγερση. Προσεχώς 4η πράξη.»

Στην οδό Ακαδημίας, την επόμενη μέρα, 8-2 Κυριακή απόγευμα συνέβαινε ένα μοναδικό δρώμενο όπου μπαλέτα χόρευαν καταμεσής του δρόμου με κράνη και μάσκες, καθώς μία άλλη ομάδα χόρευε τάϊ τσι και άλλοι ζωγράφιζαν στο έδαφος. Σταματούσαν τα τρόλλευ και κολλούσαν αυτοκόλλητα. Ο κόσμος που περνούσε έδειχνε ενδιαφέρον και έμενε εκεί, γιατί η όλη κατάσταση ήταν μια καλλιτεχνική, δυναμική, δημόσια δράση.

Σήμερα η συνθήκη άλλαξε ριζικά όσον αφορά αυτά που συμβαίνουν στην πόλη. Η πολιτική και η τέχνη ενώνονται σε πολλές δράσεις ξεκινώντας από τη Νέα Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου κατά τη διάρκεια της παράστασης Ρομπέρτο Τσούκο, συνεχίζοντας με άλλα θέατρα, με το σχέδιο διακήρυξης των καλλιτεχνών, με τη παρεμβολή στο Μέγαρο από φοιτητές της Αρχιτεκτονικής. Προσωρινές αυτόνομες ζώνες διαμορφώθηκαν και διαμορφώνονται στην Αθήνα. Η πολιτική εδώ προηγείται.

Σίγουρα η συνθήκη αυτή προβληματίζει αυτούς –ες που δρουν στην πόλη όπως η Νομαδική Αρχιτεκτονική και αναπτύσσεται από ομάδες ένας προβληματισμός μιας κοινής παρέμβασης στην πόλη.

Και τώρα θα γυρίσω πίσω, τι είναι αυτό το στοιχείο που δημιούργησε ομάδες όπως το το Αστικό Κενό , το Δίκτυο Νομαδική Αρχιτεκτονική, πως αυτές συνέβαλλαν και συμβάλλουν στην δημιουργία δημόσιου χώρου η στην δημιουργία μιας άλλης αντίληψης για αυτόν στην ανάκτησή του.

Η ομάδα Αστικό κενό από το 1998 διαπίστωσε τη σημασία των κενών της πόλης και πραγματοποίησε δράσεις σε κενούς χώρους της. ¨Ήταν ένα αίτημα δημόσιου χώρου αλλά και ενός χώρου κενού που μπορούσε να αποκτήσει πολλές διαφορετικές χρήσεις που ενδεικτικά η ομάδα απέδιδε με τις κατά καιρούς δράσεις της. συγχρόνως καλεί τους πολίτες σε συμμετοχή. Όπως σε κενούς χώρους στην περιοχή Ψυρρή, στην ακαδημία Πλάτωνος , στον Κηφισσό κλπ

Ξεκινώντας από τον Michel Foucault και την κριτική κοινωνικών μηχανισμών η τέχνη μπορεί να ειδωθεί ως μία παρεμβολή προγραμματικά ανοιχτή σε διαμορφώσεις που προέρχονται από διανθρώπινες δράσεις. Ιδιαίτερη σημασία έχει η εμπλοκή με την κοινότητα καθώς και οι εμπλοκή διαφορετικών ειδικοτήτων, εθνών, ανθρώπων, καθώς και η διεύρυνση της έννοιας της φιλοξενίας όπως τίθεται από τον Derrida.(5)

Η δράση της Νομαδικής Αρχιτεκτονικής είναι αυτό που ονομάζεται κριτική καλλιτεχνική πρακτική και μπορεί να ειδωθεί ως την κριτική χωρικών ζητημάτων που προκύπτουν στις σημερινές συνθήκες όπως το ζήτημα του gentrification και των ιδιαιτεροτήτων του στην Αθήνα, της μετακίνησης –εκ-τοπισμού ανθρώπων των κοινωνικών αναπαραστάσεων, όπως το κοινωνικό φύλο τα στερεότυπα εθνικοτήτων, τη δημιουργία δημόσιου χώρου μόνιμου η προσωρινού

Η πρώτη δράση στο Γκαζοχώρι είχε τον τίτλο, «Σας ικετεύω μην κατεδαφίζετε τον κόσμο μου» , από ένα σύνθημα που οι κάτοικοι είχαν γράψει στον τοίχο στα τουρκικά και πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Κουλούρη και σε κενο χώρο της περιοχής ήταν χορός φαγητό και παρουσίαση της δουλειάς που γινόταν με τους κατοίκους για ένα χρόνο.

Η δράσεις αυτές είναι ενάντια σε κάθε διαδικασία ενσωμάτωσης , και αποκλεισμού και επιθυμούν να ενισχύσουν αυτό που αναδύεται, όπως τις κοινότητες εκείνες που βασίζονται στη συγγένεια και που δημιουργούνται στην μετααποικιακή συνθήκη, τα αντικαπιταλιστικά κινήματα, γυναικεία κινήματα, οικολογικά, κινήματα μεταναστών, κουίρ. Η καλλιτεχνική πρακτική σ αυτή την περίπτωση συμβάλει στην κατασκευή νέων υποκειμενικοτήτων, υπερασπίζεται το δικαίωμα στο χώρο και στην κατοίκιση, και επιδιώκει να δώσει χώρο σε όλους-ες καταδικάζονται στη σιωπή, να καταστήσει ορατά εκείνα που η κυρίαρχη συναίνεση τείνει να επισκιάσει. Επιδιώκει να προκαλέσει ένα αγωνιστικό πεδίο και να αποκαλύψει τα ζητήματα που δημιουργούνται στο χώρο σε αυτές τις συνθήκες στην Αθήνα. Όπως το ζήτημα της περιθωριοποίησης της μουσουλμανικής κοινότητας στην περιοχή Γκαζοχώρι , την σημασία της υπαίθριας αγοράς στο τέρμα της οδού Ερμού, τις συνθήκες κατοίκησης στο κέντρο Υποδοχής Αιτούντων άσυλο στο Λαύριο και τη δημιουργία ενός προσωρινού δημόσιου χώρου στο προαύλιο, το ζήτημα του εκτοπισμού των κατοίκων στο Μεταξουργείο και στην ευρύτερη περιοχή , το ρόλο της συνεργασίας των επενδυτών με παράλληλη δραστηριότητα της Biennale της Αθήνας , την καταστροφή του Ελαιώνα, μέσα από την συμμαχία του Μπάμπη Βωβού με τον δήμαρχο της Αθήνας.

Ενδιαφέρει η διερεύνηση μορφών συνεργασίας και αλληλεγγύης ως προϋπόθεση για την παραγωγή συλλογικών δραστηριοτήτων. Ενδιαφέρει ο δημόσιος χώρος τα δικαιώματα εις αυτόν αλλά και η συμβολή του συμμετοχικού σχεδιασμού για τον επανακαθορισμό του (όπως στην περίπτωση της συνεργασίας με τα παιδιά στο 87ο δημοτικό σχολείο για τον σχεδιασμό ενός παιδότοπου μέσα από τη σωματική δράση σε κενό οικόπεδο της περιοχής που ανήκει στον Δήμο της Αθήνας .

Tο έργο είναι ανοιχτό και εξελισσόμενο, αποτελεί μία διαδικασία στο χρόνο και είναι προγραμματικά ανοιχτό σε διαμορφώσεις που προέρχονται από ανθρώπινες διαδράσεις. Υπάρχει κατά τη διάρκεια της διαδικασίας και ολοκληρώνεται με την τελική δράση που έχει να κάνει με μια γιορτή και ένα χάρτη παιχνίδι στην κεντρική πλατεία στο Γκαζοχώρι, με υφάσματα που ράβονται μαζί με τις γυναίκες σ ένα εγκαταλειμμένο σπίτι στο Μεταηξουργείο, με ένα χάρτη κάτοψη που γίνεται μαζί με τους εκτοπισμένους μέσα στο κέντρο Υποδοχής, με τον χορό στο προαύλιο που μετατρέπει σε δημόσιο με ένα γλυκό-γλυπτό που συμβολίζει αρχαίες θεότητες που έχουν σχέση με την φιλοξενία(Λαύριο), με τον εφήμερο παιδότοπο σ ένα καινό χώρο, με την Πομπή που διέσχισε τον Ελαιώνα(6).

Όπως αναφέρει η Chantal Mouffe υπάρχει εξ αρχής μια αισθητική διάσταση στο πολιτικό και μια πολιτική διάσταση στην τέχνη. Το πολιτικό αφορά τη συμβολική διάταξη των κοινωνικών σχέσεων εκείνο που ο Claude Lefort(7) ονομάζει σκηνοθεσία η θέση επί σκηνής διαμόρφωση η μορφοποίηση της ανθρώπινης συνύπαρξης, και σε αυτό έγκειται η αισθητική του διάσταση.

Μέλημα είναι η κατασκευή μόνιμη η προσωρινή δημόσιου χώρου(8) ως χώρος εμπλοκής όπου πληθυντικές ταυτότητες μπορούν να συναντηθούν και να συνυπάρξουν και να ανταγωνιστούν.

Σ αυτές τις συνθήκες είναι σκόπιμο να ασκηθούν πιέσεις στις αντιφάσεις που είναι εγγενείς στο ρόλο και τη θέση της σύγχρονης αρχιτεκτονικής και τέχνης μέσα στο σύστημα του νεοφιλελευθερισμού.

Ενδιαφέρουν οι νέες συνθήκες που δημιουργούνται καθώς ο χώρος μετασχηματίζεται συνεχώς μέσα από δρώμενα στη πόλη διερευνώντας ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος των ομάδων σήμερα, καθώς πως διευρύνεται η δράση τους στον δημόσιο χώρο, πως μπορεί να προκύψει εμπλοκή και συνεργασία καθώς και αντιπαράθεση για θέματα που αφορούν τον δημόσιο χώρο.

Στις 7-3 πραγματοποιείται δράση στην Αθήνα σε παρκινγκ στα Εξάρχεια που ανήκει στο ΤΕ.Ε. δράση που έχει να κάνει με τη διεκδίκηση αυτού του χώρου ως δημόσιου από τον φορέα των μηχανικών.


(1) Papastergiadis Ν The turbolance of migration, Polity Press, Cambridge, 2000.

(2)Derrida Jaques με μία ευρύτερη έννοια της φιλοξενίας του καθήκοντος φιλοξενίας ,και του δικαιώματος στη φιλοξενία πέραν του κοσμοπολιτισμού εκδόσεις κριτική 2003

(3) Bhabha Homi, I luoghi della cultura, biblioteca Meltemi, 2001.

(4)Deutsche Rosalyn Αγοραφοβία , Το πολιτικό στη σύγχρονη τέχνη, εκδόσεις Εκκρεμές, επιμέλεια Γ. Σταυρακάκης, Κωστής Σταφυλάκης.

(5) Derrida Jaques ,Πέραν του κοσμοπολιτισμού ,εκδόσεις Κριτική 2003.

(6)Πομπή στα Ίχνη κατοίκησης του Ελαιώνα. Πραγματοποιήθηκε στις 26 Μαίου 2008 . Ξεκίνησε από την πλατεία Κυυλούρη στο Γκαζοχώρι διέσχισε την οδό Πολυκάρπου χαράσσοντας μια διαδρομή στα ίχνη του τόπου. Το υλικό παρουσιάσθηκε στο Βυζαντινό Μουσείο στα πλαίσια του UNBuilt ,οργάνωση Βυζαντινό Μουσείο-SARCHA.

(7)Chantal Mouffe Καλλιτεχνικός ακτιβισμός και αγωνιστικά πεδία. Το πολιτικό στη σύγχρονη τέχνη , επιμέλεια Γιάννης Σταυρακάκης ,Κωστής Σταφυλάκης , εκδόσεις Εκκρεμές, 2008

(8) Kwon Miwon One place after another ,site specific art and location identity, mit press,2002

ανέβηκε από Ντιούι

2 Σχόλια στο “Με τα σώματά μας εκτεθειμένα στην πόλη”

  1. Ιωάννα Says:

    Δείτε και το σχετικό άρθρο της LIFO για την ομάδα Αστικό Κενό, της οποίας μέλος είναι η κα Τζιρτζιλάκη, και τις δράσεις τους ως τώρα.

    http://www.lifo.gr/content/x8/1039


  2. ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΧΩΡΟΙ¨ Η περίπτωση του «Δασικού – Κοινόχρηστου Πεδίου του Αρεως»

    ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ σύμφωνα με «ΤΗΝ ΑΡΧΗ του ΙΣΟΖΥΓΙΟΥ ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΩΝ ΧΩΡΩΝ»

    Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι οι “Ελεύθεροι Κοινόχρηστοι Χώροι” προστατεύονται και απο την Συνταγματική κατοχυρωμένη αρχή του ισοζυγίου των κοινοχρήστων χώρων που έχουν ενταχθεί σε σχέδιο πόλης, γεγονός που σημαίνει ότι επιτρέπεται η αναδιάρθρωση τους ( π.χ η συγκεκριμένη Ανάπλαση Π.Α ) μόνον όταν η συνολική επιφάνεια παραμένει η ίδια ή αυξάνεται. Συνταγματικά κατοχυρωμένη είναι και η αρχή του πολεοδομικού κεκτημένου, δηλαδή της μη χειροτέρευσης του οικιστικού περιβάλλοντος, όπως οι αρχές αυτές έχουν διαπλασθεί και ερμηνευθεί από τό Συμβούλιο της Επικρατείας ΣτΕ (WWF Ελλάς) 2004.
    Γεγονός που όπως συχνά έχουμε επισημάνει για την περίπτωση του Π.Α, η συνολική κοινόχρηστη, δασική – αναδασωτέα επιφάνεια, ως συνισταμένη των πολλαπλών κοινόχρηστων δασικών επιφανειών του Πεδίου του Αρεως, ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ ( γνωματεύσεις μηχανικών & δασολόγων περιβαντολόγων ), λόγω των πολλαπλών υπαρκτών διογκωμένων σκυροστρώσεων και μαρμαροστρώσεων.
    ΕΜΦΑΝΗ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ και οχι Μόνο αυτά
    Θέση Νο 10. Στο πρώην κεντρικό σιντριβάνι διαμέτρου 4.00 Μ.
    Στή συγκεκριμένη θέση πλησίον του περιπτέρου Γαρδένιας, από ανέκαθεν δασική, όπου περιμέτρικά υπήρχε μεγάλου μεγέθους χωμάτινος δακτύλιος φυσικού χλοοτάπητα, καθαιρέθηκε το συντριβάνι διαμέτρου 4.00 μ και μετά την γενική εκσκαφή αντικαταστάθηκε με σκάφη οπλισμένου σκυροδέματος 760κυβ.μ Μπετόν σέ επιφάνεια 750 τετρ.μ και με τελική διάστρωση συμπαγούς μαρμάρινης διάστρωσης 1.5 στρέμματος, (επιφάνεια που αξιοποιείται και στηρίζει σήμερα 9 πίδακες συντριβανιού σε κάλυψη μόνο 30 τετρ.μ), κατάλληλο φυσικά και για Skateboard. Τούτο σημαίνει ότι θα χρησιμοποιείται αποκλειστικά απο μία ελάχιστη μερίδα ατόμων και αποκλείοντας την Κοινοχρησία σε μικρής ηλικίας άτομα και περαστικούς με προφανείς επιπτώσεις στη Δημόσια Υγεία και παρα βιάζοντας την Χάρτα Δικαιωμάτων άρθρο 8 ΕΣΔΑ. Τούτο σημαίνει ότι μέχρι στιγμής η Ελληνική Δικαιοσύνη δεν ενεργοποιήθηκε κατά τα δέοντα, αφού το Κοινοτικό Δίκαιο του Περιβάλλοντος σύμφωνα με την βιβλιογραφία – Νομολογία υπερισχύει του τοπικού.
    Κοινόχρηστη Δασική Εκταση Προαύλιου Χώρου Green Park του Πεδίου του Αρεως.
    Σήμερα εν έτη 2010 και κατόπιν 3 ετών διάρκειας Αναπλάσεως ο ευρύτερος Περίβολος πέριξ του Green Park ειναι ήδη σκυροδετημένος με τοιχία και διαζώματα και σύντομα υποψιαζόμαστε μαρμαροστρωμένος.
    και όπως αναφέρεται και σε κοινοποιηθέν έγγραφο μας προς τους εμπλεκόμενους φορείς.
    «Υποχρεωτικά εκ του Νόμου κοινοποιήθηκε ο φάκελος Ανάπλασης του Π.Α από τον Μάρτιο του 2008 εις τον Δασάρχη ‘Αμοργιανιώτη¨, όπου εις το σχετικό «Τοπογραφικό Διάγραμμα» αποτυπωνόντουσαν πασιφανώς οι επελθούσες οικοδομικές επεμβάσεις και οι οποίες ούτως ή άλλως θα αφαιρούσαν, εκεί όπου και σήμερα αφαιρούν μεγάλο τμήμα της δασικής εκτάσεως και μέσω του εντοιχισμού του προαύλιου χώρου με τοιχία ύψους 1.50 Μ, Ο.Σ, είναι δεδομένο οτι μελλοντικά θα αποκλείσουν, περιορίζοντας, την κοινοχρησία». , αφου εχει ήδη προβλεφθεί η δημιουργία νυκτερινού διασκεδαστηρίου, ( αντί τιμήματος 25,000 ευρώ μηνιαίως !), 10 μ απο το μνημείο του Ν.Μπότσαρη. Νυκτερινό κέντρο, το οποίο αδιαμφησβήτητα θα υποβαθμίση την ποιότητα ζωής και τις αντικειμενικές – αγοραστικές αξίες των ακινήτων του κέντρου της Αθήνας.
    Συνεπώς, σύμφωνα και με τις εκτελεσθείσες οικοδομικές επεμβάσεις, παρατηρούμε ότι αποκλείεται και η Κοινοχρησία, μολονότι τυγχάνουμε Φορείς του δικαιώματος στο Περιβάλλον, απορρέοντος εκ της ιδιότητας των Ελλήνων & Ευρωπαίων πολιτών: άρθρο 8 παρ. 1 της ΕΣΔΑ.(Ευρωπαική Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου).

    Ενδεικτικά αναφέρονται οι αποφάσεις ΣτΕ 866/2001, ΣτΕ 2242/1994, ΣτΕ 1976/1991, ΣτΕ 10/1998 Ολομελείας, ΣτΕ 1159/1998 και ΣτΕ 2587/92: η τελευταία αναφέρει, ότι επειδή ούτως έχουσα η ως άνω πολεοδομική ρύθμιση, ήτοι μετατρέπουσα χώρον χαρακτηριζόμενον δια του αναθεωρημένου σχεδίου ως κοινόχρηστον είς εν μέρει οικοδομήσιμον, αντίκειται εις τον εκ του άρθρου 24 παρ.2 του Συντάγματος και των αρχών προστασίας του οικιστικού περιβάλλοντος και βελτιώσεως των όρων διαβιώσεως συναγομένου θεμελιώδη κανόνα, ότι κατά την τροποποίηση εγκεκριμένων σχεδίων πόλεων δεν επιτρέπεται κατ΄αρχήν η μείωσης κοινοχρήστων χώρων βλ. ΠΕ442191. Και ναί μέν είναι δυνατή η αναδιάταξης των χώρων αυτών δια πολεοδομικούς λόγους, πλήν όμως το καθαρόν ποσοστόν των κοινοχρήστων χώρων δέον, αν δεν αυξάνεται να παραμένει τουλάχιστον εις το αυτό ποσοστόν.

    Ο Συντάξας.
    Μαρκαράς Πολύκαρπος Αρχ.Μηχ.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: