Αρχείο για Απρίλιος 2009

Περί πεζοδρόμησης και άλλων δαιμονίων

Απρίλιος 12, 2009

yellow1Το αυτοκίνητο και ο τρόπος μετακίνησης θα παραμείνουν από ότι φαίνεται στη θεματολογία του 21ου αιώνα. Το αυτοκίνητο αποδείχτηκε αδηφάγο σαν το σύστημα που το προώθησε σε αυτή την απέραντη κλίμακα. Ακολουθώντας το πρότυπο συστολή χρόνου διαστολή χώρου το αυτοκίνητο κατέλαβε τους δρόμους, τα πεζοδρόμια, τις πλατείες, δηλαδή κάθε χώρο στον οποίο θα μπορούσε να βρεθεί. Οι διαφημιστές ακόμα αντλούν σλόγκαν από τη κρυφή του γοητεία και οι μηχανικοί ολοένα και επινοούν νέους τρόπους διαχείρισης ενέργειας για αυτό το «απόλυτο» μέσο μεταφοράς. Όμως τίποτα δεν κρατά για πολύ καιρό. Η γνωστή φοβία του ανθρώπου ότι τα δημιουργήματά του θα τον καταστρέψουν επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά. Δυστυχώς για μας, ο εγκέφαλος μας βρίσκεται ακόμα μακριά από την σύλληψη κατασκευών για τις οποίες θα μπορούσε να υπάρξει πρόβλεψη των επιπτώσεων από μια μαζική και μακροχρόνια χρήση. Έτσι φτάσαμε στη κόλαση του ιδιωτικού αυτοκινήτου και έτσι φτάσαμε και στην αναζήτηση λύσεων.

Παρατηρήσεις σαν κι αυτή του Constant Nieuwenhuis δεν λήφθηκαν δυστυχώς υπόψη. «Η αποτελεσματική χρησιμοποίηση του αυτοκινήτου μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της συλλογικής χρήσης του συνολικού πλήθους των αυτοκινήτων, και αυτό το σύνολο πρέπει να περιοριστεί στο πλήθος που πραγματικά απαιτείται. Είναι σκάνδαλο ότι αμέτρητοι άνθρωποι χρειάζεται να περπατάνε, ακόμα και όταν ο καιρός είναι κακός, ενώ υπάρχουν υπεραρκετά αυτοκίνητα για να τους μεταφέρουν – τα  οποία, ωστόσο, βρίσκονται ασκόπως σταθμευμένα στην άκρη του δρόμου, παρεμποδίζοντας την κυκλοφορία και καταλήγοντας, στην ουσία, να είναι χειρότερα από άχρηστα» (Νέα Πολεοδομία-1966) . Ο σχεδιασμός των πόλεων με βάση την κυκλοφορία του αυτοκινήτου ήταν και παραμένει η κυρίαρχη τάση στην πολεοδομία και στην αρχιτεκτονική. Η τάση αυτή βασίστηκε στην απρόσκοπτη κυκλοφορία των αυτοκινήτων με τη χρήση μεγάλων οδικών αξόνων, υπέργειων γεφυρών και υπόγειων διαβάσεων, επεμβάσεων δηλαδή που διασπούν την ενότητα των λειτουργιών της πόλης, δημιουργούν γκέτο κλπ  Οι σχεδιαστές βασίστηκαν στο διαχωρισμό των λειτουργιών της πόλης όπως περίπου τις διατύπωσε ο Λε Κορμπυζιέ (1933). Διαμονή, εργασία, κυκλοφορία και αναψυχή.

Οι προτάσεις που έχουν διατυπωθεί τον τελευταίο χρόνο σχετικά με το μέλλον της μικρής μας πόλης έχουν άμεση σχέση με τα παραπάνω. Μια πρόταση είναι αυτή που έχει σαν βασικό της σημείο την πεζοδρόμηση (απαγόρευση κυκλοφορίας οχημάτων και δικύκλων) στο ιστορικό  κέντρο. Η πρόταση αυτή συζητήθηκε  στην ανοικτή εκδήλωση που έγινε στο Πνευματικό Κέντρο την Παρασκευή 19/09/2008 και διοργανώθηκε από πολίτες που πήραν αυτή την πρωτοβουλία. Η άλλη προέρχεται από τη δημοτική αρχή και εστιάζει στην πεζοδρόμηση της Πρωτοπαπαδάκη και τη δημιουργία δρόμου διπλής κυκλοφορίας στον παραλιακό δρόμο που θα οδηγεί στο νησάκι και προς τις δύο κατευθύνσεις.

Όσον αφορά την πρώτη, κατ’ αρχήν δεν βρίσκω καλή την ιδέα της πεζοδρόμησης και όχι μόνο γιατί έχει γίνει πανάκεια. Γιατί για να έχουμε κάποια τετραγωνικά μέτρα ελεύθερου χώρου θα πρέπει να φτιαχτούν πάρκινγκ και άλλες υποδομές πράγμα που θα επιβαρύνει ή θα καταστρέψει περιφερειακά σημεία της πόλης. Επίσης ο Δήμος θα σπεύσει να νοικιάσει για τραπεζοκλαρέκλες ένα μέρος αυτών των χώρων πράγμα που δεν με ενθουσιάζει. Στο τέλος ακολουθώντας το δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής θα μειώσουμε την εντροπία σε μια περιοχή του συστήματος για να την αυξήσουμε λίγο πιο πέρα. Ενα άλλο θέμα με αυτού του τύπου τους πεζοδρομημένους χώρους είναι ότι γρήγορα γεμίζουν φασαρία και τουρίστες, χάνουν την δυναμική τους και στο τέλος γίνονται άτοποι.

Την πρόταση της δημοτικής αρχής τη βρίσκω καθόλου μα καθόλου καλή. Η βάση της είναι η φαντασίωση ενός μαγαζάτορα της Πρωτοπαπαδάκη όπου με τη πεζοδρόμηση θα δημιουργηθεί ένας παιχνιδότοπος (play ground) και θα αποτελέσει το τέλειο περιβάλλον για κατανάλωση. Πιλοτικές εκδηλώσεις έχουν γίνει ήδη με την ξέφρενη μουσική και τα ημίγυμνα κορίτσια, τις απόκριες. Για την καταστροφή του ειδυλλίου της παραλίας δεν ξέρω πραγματικά τι να πω. Θα πάθω κατάθλιψη αν δεν θα μπορώ να περπατάω στα ντόκ του λιμανιού και να κοιτάζω σε απόσταση αναπνοής τη θάλασσα να λικνίζεται. Η δημιουργία διπλής λωρίδας κυκλοφορίας και πάρκινγκ στο νησάκι διακατέχεται ακριβώς από την αντίληψη “καταναλώνω άρα υπάρχω”. Πάρκινγκ στο νησάκι (με παρκόμετρα φυσικά), ύστερα ψώνια στην Πρωτοπαπαδάκη και μετά διασκέδαση στα παραλιακά μαγαζιά ή στα αναβαθμισμένα μαγαζιά της πλατείας. Δηλαδή πληρώνω το πάρκινγκ μου, τα ψώνια μου, τον καφέ μου, το φαί μου, τη θέα της θάλασσας (σε λίγο και κάποιον να μου κάνει παρέα). Ίσως το μόνο εμπόδιο σε όλα αυτά να είναι η οικονομική κρίση. Αλλά αφού έχει προαναγγελθεί το τέλος της, είναι ένα προσωρινό εμπόδιο. (Η κρίση θα τελειώσει λένε το 2010 και αν θέλετε και την ακριβή ώρα επικοινωνήστε με το Υπουργείο οικονομικών).

Και τι θα μπορούσαμε να κάνουμε; Χρειαζόμαστε σίγουρα ένα νέο φαντασιακό για το θέμα της μετακίνησης. Το ότι οι άνθρωποι ζούνε μαζί σε κοινωνίες θα έπρεπε να επιβάλλει από μόνο του κάποιες λύσεις. Μια λύση θα ήταν να επιβάλλαμε περιορισμούς στη χρήση των αυτοκινήτων αφήνοντάς τα να κυκλοφορούν όπου κυκλοφορούν ήδη, ελευθερώναμε κάποιους χώρους κάνοντας πιο αυστηρό το παρκάρισμα και αναπτύσσαμε ένα σύστημα συγκοινωνιών περισσότερο αποτελεσματικό. Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε και την πιθανότητα δημοτικών ποδηλάτων για την περιοχή του κέντρου και πολλά άλλα πράγματα άν η πρόθεσή μας είναι να λύσουμε το συγκεκριμένο πρόβλημα και όχι να κάνουμε πολιτική για εκατό άλλα. Υπάρχει φυσικά και μια απλούστερη λύση. Να μην κάνουμε τίποτα. Ας βάλουμε 3 λεωφορεία στην γραμμή Δόξα- Λαζαρέτα για να μπορεί κάποιος να αφήσει το αυτοκίνητό του και να έρθει στην πόλη με το λεωφορείο. Αυτή η ιστορία με τα φαραωνικά έργα στις μικρές κλίμακες έχει αρχίσει και με εκνευρίζει.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ

Ανάπηρη είναι η πόλη…..

Απρίλιος 1, 2009

Ενα κειμενο της Φανής Αναστασιάδου απο την Θεσσαλονικη που βρηκα στο indymedia.

Tο αρχικο κειμενο της Φανης , μιας κοπέλας με κινητική αναπηρία, βρισκεται  στο μπλογκ της

http://aprospelastipoli.blogspot.com/

anaphr

‘Ανάπηρη είναι η πόλη που εμποδίζει τους ανάπηρους να ζήσουν με αξιοπρέπεια και να κινηθούν απρόσκοπτα. Η προσπελασιμότητα και η δυνατότητα πρόσβασης όλων των πολιτών σε ζωτικούς χώρους, δομές και υπηρεσίες είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα και όχι «προνοιακή παροχή».

Ανάπηρη είναι η πόλη που διοικείται από ανθρώπους, κόμματα και φορείς που με τις πολιτικές και τις πρακτικές τους διαμορφώνουν συνθήκες ασφυξίας για τους πολίτες, μετατρέπουν την πόλη σε έναν τόπο εξόρυξης άκρατου κέρδους και εμποδίζουν τους πολίτες να κινηθούν σε ένα προσιτό, ευχάριστο και ανθρώπινο για όλους περιβάλλον.

Ανάπηροι είναι οι διοικούντες που στο όνομα του κέρδους ασελγούν μετατρέποντας κάθε διαθέσιμο κεντρικό δημόσιο χώρο σε «τραπεζοκαθίσματα» και πάρκινγκ στερώντας από πολλούς το δικαίωμα να κινηθούν ελεύθερα και να περπατήσουν.

Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες που δεχόμαστε τους περιορισμούς στη μετακίνηση, που ταυτίζουμε αυτή τη μετακίνηση με το ιδιωτικό αυτοκίνητο, που ανεχόμαστε την οικοδόμηση κάθε ελεύθερου χώρου και προσαρμοζόμαστε σε μία δόμηση της πόλης που εξυπηρετεί την άκρατη κερδοσκοπία. Γιατί η επέμβαση στο περιβάλλον με τρόπο ώστε να καταστρέφει την ιστορία, τον πολιτισμό και τη φυσιογνωμία της πόλης εξυπηρετεί τις κατασκευαστικές εταιρείες και όλο το οικονομικο-πολιτικό σύμπλεγμα που κερδοσκοπεί μέσα από την περιβαλλοντική εξαθλίωσή της.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που ρυπαίνει και ρυπαίνεται, η πόλη που μολύνει και μολύνεται. Η πόλη που εξοντώνει τους πολίτες της, τη φύση, τα δάση, τα ποτάμια, τις λίμνες, τη θάλασσα, τα ζώα και τα φυτά με την ανοχή στη ρύπανση και στη μόλυνση του περιβάλλοντος, η πόλη που κλείνει τα μάτια σε αυτούς που τη ρυπαίνουν και τη μολύνουν, η πόλη που ανέχεται να εγκληματούν οι κερδοσκόποι κατά της φύσης.

Ανάπηροι, όμως, είμαστε και οι πολίτες μιας τέτοιας πόλης που συμβάλλουμε σ’ αυτή την καταστροφή, την ανεχόμαστε και δεν αντιστεκόμαστε. Οι πολίτες που στηρίζουμε ένα καταστροφικό για τον άνθρωπο και τον πλανήτη μοντέλο ανάπτυξης. Οι πολίτες που όχι μόνον θεωρούμε φυσιολογική πλέον αυτή την κατάσταση αλλά και που όταν οι ρύποι και η δυσοσμία ξεπερνούν κάθε όριο φτάνουμε στο σημείο να πιστεύουμε ότι έχουμε πρόβλημα με την όσφρησή μας και όχι με το περιβάλλον.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη της αποξένωσης και του ατομικισμού. Η πόλη που παράγει και συντηρεί ως αξίες την ανταγωνιστικότητα, την αντιπαλότητα, τον παρασιτισμό και την παθητικότητα των κατοίκων της. Η πόλη που υπάρχει μέσα από την υποταγή και τη συμμόρφωση των πολιτών της στις λογικές και πρακτικές διαχείρισής τους. Η πόλη που παράγει και συντηρεί σε όλους τους θεσμούς και στις υπηρεσίες το ρουσφέτι και τη συναλλαγή. Η πόλη που παράγει συστηματικά τη λογική του διαρκούς ελέγχου και της καταπίεσης. Που προσπαθεί να κατασκευάσει -με όλα τα μέσα που διαθέτει- πολίτες αδιάφορους, υποταγμένους, κοινωνικά ανεύθυνους, φοβισμένους, τρομοκρατημένους, ανασφαλείς, ρατσιστές, ανέντιμους και κερδοσκόπους. Γιατί τέτοιους ανθρώπους χρειάζεται για να μπορέσει να υπάρξει και να αναπαραχθεί ως χώρος και ως κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό σύστημα.

Ανάπηροι, όμως, είμαστε και εμείς που εσωτερικεύουμε αυτές τις λογικές, που δεν αντιδρούμε στην αλλοτρίωση της ίδιας της ανθρώπινης υπόστασής μας και δεχόμαστε την τρομοκράτησή μας» που εγκλωβιζόμαστε στο φόβο και στην ανασφάλεια, που βολευόμαστε με τη συναλλαγή» οι πολίτες που δεν αντιστεκόμαστε.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που παράγει την εκμετάλλευση των πολιτών της, τη φτώχεια, την ανεργία, την ακρίβεια και την ανέχεια για τους πολλούς και το κέρδος για τους λίγους. Η πόλη που μετατρέπεται από κοινωνία των 2/3 σε κοινωνία των 3/4″ η πόλη που με την καταπάτηση κατεκτημένων με αγώνες και θυσίες δικαιωμάτων, σπρώχνει την Τρίτη Ηλικία στη δουλειά και με την επέκταση του εργασιακού βίου δημιουργεί την Τέταρτη Ηλικία για όσους βέβαια κατορθώσουν να επιβιώσουν.

Ανάπηροι όμως είμαστε και οι πολίτες που δεν αντιστεκόμαστε, που δεν αντιτάσσουμε στην καπιταλιστική εξαθλίωση τη λαϊκή και κοινωνική αλληλεγγύη, γιατί δεν σκεφτόμαστε ότι εμείς και τα παιδιά μας θα βρεθούμε σύντομα σε ακόμα χειρότερη θέση αν δεν αντιδράσουμε.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που συμβιώνει με τη λογική της κοινωνικής αδικίας, της στέρησης και παραβίασης κοινωνικών δικαιωμάτων, της αποθέωσης του ατομικισμού και της άρνησης του κοινωνικού και συλλογικού. Η πόλη που δεν θέλει πολίτες ελεύθερους και δημιουργικούς, αλλά υποτακτικούς και χειραγωγημένους.

Ανάπηροι όμως είμαστε και εμείς οι πολίτες που υπηρετούμε τον εγωισμό μας, εσωτερικεύουμε τον ατομικισμό και λειτουργούμε άκρως ατομοκεντρικά. Απαρνούμαστε δηλαδή το κοινωνικό-συλλογικό, βασική προϋπόθεση της ανθρώπινης ύπαρξης και ελευθερίας.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη της φυσιολογικότητας, της μονοτονίας, της κανονικότητας, της ομοιομορφίας, της απόρριψης αυτού που διαφέρει, του αποκλεισμού και του εγκλεισμού του. Είναι η πόλη των ιδρυμάτων και των θεσμών που εξοντώνουν κοινωνικά μέρος των πολιτών της, και η οποία στηρίζεται γι’ αυτό σε επιστήμες και επιστήμονες που εκπαιδεύονται για τη διαχείριση του κοινωνικού αποκλεισμού. Είναι η πόλη που ανέχεται ποινικά αδικήματα με την καθημερινή χημική και μηχανική καθήλωση και την άσκηση βίας σε συμπολίτες μας, σε δημόσια ιδρύματα και κερδοσκοπικές κλινικές» που ανέχεται την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τον εξευτελισμό των πολιτών της.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη όπου σιωπούν οι άνθρωποι του πνεύματος και της διανόησης, είτε γιατί επιλέγουν τη σιωπή είτε γιατί την εξαργυρώνουν με την αφομοίωσή τους στην αυλή των πολιτικά και οικονομικά κρατούντων. Η πόλη όπου εκλείπουν οι άνθρωποι που ονειρεύονται, που αντιστέκονται στην αρρωστημένη ρουτίνα του καθημερινού άγχους, που μεθάνε από την έκπληξη στη ζωή τους, που δεν φοβούνται το ρίσκο, δηλαδή το καινούργιο. Η πόλη όπου οι πολίτες δεν δημιουργούν και δεν παράγουν πνευματικό και κοινωνικό πλούτο, που δεν έχουν οράματα.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη της οποίας οι μορφωτικοί, εκπαιδευτικοί και ακαδημαϊκοί θεσμοί εντάσσονται όλο και περισσότερο στην εξυπηρέτηση, συντήρηση και αναπαραγωγή αυτού του αποξενωτικού για τον άνθρωπο βιοτικού χώρου. Η πόλη της οποίας τα Πανεπιστήμια και τα Τεχνολογικά Ιδρύματα δεν αντιστέκονται, δεν παράγουν κοινωνικά ωφέλιμη γνώση, δεν προσφέρουν στην πόλη και στους κατοίκους της και αντιλαμβάνονται την επιστήμη ως θεραπαινίδα του κυρίαρχου οικονομικού και πολιτικού συστήματος επινοώντας τη δήθεν αντικειμενικότητα και ουδετερότητα της επιστήμης. Ιδρύματα που αναπαράγουν μηχανιστικά και αποστεωμένα την επιστημονική κληρονομιά………..

Ανάπηρη είναι η πόλη που δέχεται να ασελγούν οι έμποροι με τα όνειρα των παιδιών της και επιτρέπει σε κάθε λογής κερδοσκοπικές ή δήθεν κοινωφελείς εκπαιδευτικές επιχειρήσεις, ελληνικές και ξένες, που πουλάνε ακριβά το ιδεολογικά και επιστημονικά κατευθυνόμενο «προϊόν» τους.

Ανάπηροι, όμως, είμαστε οι πολίτες και οι φοιτητές που ανεχόμαστε αυτές τις καταστάσεις , τις λογικές αλλά και τις συνθήκες που τις παράγουν. Οι φοιτητές, που έχουμε στην ουσία ως βασική επιδίωξη την αλλοτρίωση» που ενδίδουμε στην καλλιέργεια της υπαρξιακής μας ανασφάλειας, του ατομικισμού και της ιδιοτέλειας» που ανεχόμαστε να μας εξαπατούν και να μας εξαθλιώνουν πνευματικά με τα συγγράμματα» που θεωρούμε κατάκτησή μας όταν «πλουτίζουμε» την ατομική μας βιβλιοθήκη με ένα ακόμα δωρεάν σύγγραμμα» που συγχέουμε το σύγγραμμα με τη δωρεάν παιδεία. Οι φοιτητές που επιτρέπουμε να μετατρέπεται η πιο ζωτική και δημιουργική περίοδος της ζωής μας σε μια τελετουργία εξετάσεων, όπου η συμμετοχή στη γνώση και την παραγωγή της δεν επιτρέπεται να υπάρξει ούτε στο φαντασιακό μας. Γιατί στηρίζουμε τη διαδικασία της πνευματικής εξόντωσης και αφομοίωσής μας στο σύστημα, της υποταγής μας στην εξουσία και δεν αγωνιζόμαστε για το δικαίωμα της πρόσβασης στη γνώση για όλους μέσα από συμμετοχικά οργανωμένα και επιστημονικά και κοινωνικά ωφέλιμα προγράμματα σπουδών, δίκτυα βιβλιοθηκών, συλλογικές συνεργασίες και ανθρώπινη επικοινωνία. Γιατί ενισχύουμε έτσι τα ελάχιστα εκδοτικά μονοπώλια που κερδοσκοπούν και συσσωρεύουν οικονομικό πλούτο» πλούτο που στερούν από την πραγματικά δημόσια και δωρεάν παιδεία .

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που αδιαφορεί για τη μόρφωση των παιδιών της στο νηπιαγωγείο, στο δημοτικό, το γυμνάσιο ή το λύκειο. Η πόλη που ανέχεται τη στέγαση των παιδιών της σε προκάτ, τις διπλοβάρδιες, τις άθλιες συνθήκες μόρφωσης. Η πόλη που υποβαθμίζει την παιδεία και εμπορεύεται την εκπαίδευση. Η πόλη που δεν αντιλαμβάνεται ότι το στεγαστικό και το σχολικό περιβάλλον είναι από τη φύση τους ένα παιδαγωγικό ζήτημα. Η πόλη που δεν σέβεται τα παιδιά της, γιατί δεν θέλει δημιουργικούς και ελεύθερους πολίτες. Πού θέλει να τα εξοικειώσει ήδη από την τρυφερή παιδική τους ηλικία με τη μιζέρια, την παθητικότητα, την αλλοτρίωση, τη συμμόρφωση, την υποταγή και τον καταναλωτισμό. Η πόλη που εξοντώνει τη φαντασία, τη δημιουργία, τα όνειρα των παιδιών της.

Ανάπηροι είμαστε και οι εκπαιδευτικοί που αποδεχόμαστε και ανεχόμαστε αυτό το «λειτούργημα». Που εγκλωβισμένοι σε μία καθημερινή ρουτίνα και βαρεμάρα δεν εμπλεκόμαστε ως παιδαγωγοί σε μία ουσιαστική αλληλεπίδραση με τα παιδιά, που δεν συνδέουμε το σχολείο και την σχολική δραστηριότητα δημιουργικά με το κοινωνικό περιβάλλον. Οι εκπαιδευτικοί που συμμεριζόμαστε τις διάφορες ανοησίες για το «έξυπνο σχολείο» με στόχο να αποπροσανατολίσουμε αλλά και να απενοχοποιηθούμε. Που εγκλωβισμένοι στη ρουτίνα λειτουργούμε ως παπαγάλοι ενός αναλυτικού προγράμματος που αποσκοπεί όχι στη μόρφωση, όχι στην αναζήτηση, όχι στη δημιουργία και την απελευθέρωση της φαντασίας των παιδιών αλλά στη διαμόρφωση και αναπαραγωγή ενός μοντέλου ανθρώπου που θα μετέχει ισότιμα στη διαδικασία αλλοτρίωσης και αποξένωσης, δηλαδή ενός στυλοβάτη των αξιών του ατομικισμού, της υποταγής, της αποξένωσης, του καταναλωτισμού και της κοινωνικής ανευθυνότητας.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που αδιαφορεί για την υγεία των πολιτών της. Η πόλη που ανέχεται την ταλαιπωρία στις δημόσιες υπηρεσίες υγείας, που κατακρημνίζει την κοινωνική ασφάλιση, που κατακλέβει τα ασφαλιστικά ταμεία και εξαθλιώνει τους συνταξιούχους, που προωθεί με πρωτοφανείς ρυθμούς την εμπορευματοποίηση της υγείας προς όφελος των εμπόρων του ανθρώπινου πόνου. Η πόλη που δεν αντιμετωπίζει την κατάσταση της υγείας σαν ένα ανθρώπινο δικαίωμα, αλλά και δεν βλέπει την αρρώστια σαν μια κατάσταση που έχει σχέση με τις συνθήκες του περιβάλλοντος και τους όρους ζωής που διαμορφώνει η ίδια για τους πολίτες της. Ανάπηροι είναι και οι επαγγελματίες υγείας που δεν διεκδικούν ένα καθολικό σύστημα υγείας και δεν αντιστέκονται στη διαρκή υποβάθμιση της δημόσιας φροντίδας υγείας.

Ανάπηρη, όμως, είναι και εκείνη η μερίδα των γιατρών που μπροστά στο οικονομικό κέρδος κατασκευάζει και συντηρεί το δέος της «λευκής ποδιάς» εξαργυρώνοντάς το με το φακελάκι για την παροχή των υπηρεσιών της απέναντι σε αβοήθητους πολίτες, παραβιάζοντας έτσι κάθε ηθική και δεοντολογία κατά την άσκηση του «λειτουργήματός» της. Ανάπηροι είμαστε και οι πολίτες που ανεχόμαστε αυτή την υποβάθμιση της αξιοπρέπειάς μας, που δεν αντιστεκόμαστε σ’ αυτή και συμμετέχουμε στην αναπαραγωγή τέτοιων φαινόμενων.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που επιβραβεύει τους κερδοσκόπους, γιατί αυτοί είναι οι χορηγοί των διαχειριστών μιας τέτοιας πόλης. Που αδιαφορεί για την ανεξέλεγκτη ακρίβεια, που δεν προστατεύει τους πολίτες της από την εξαθλίωση και εκμετάλλευση. Η πόλη που παράγει και ανέχεται την αισχροκέρδεια.

Ανάπηροι είμαστε και οι πολίτες που εξαντλούμε την ύπαρξή μας στον καταναλωτισμό και που δεχόμαστε μάλιστα από τις κρατικοδίαιτες και ψηφοθηρικές οργανώσεις «καταναλωτών» να μας τον ρυθμίζουν. Ανάπηροι είμαστε, όμως, και οι πολίτες που δεν αντιστεκόμαστε, που τη γκρίνια μας δεν τη μετατρέπουμε σε διαμαρτυρία, που τη μοιρολατρική μας συνέργεια δεν την αντικαθιστούμε με την υπεράσπιση του μόχθου μας και τον διαρκή αγώνα για την εξασφάλιση μιας καλύτερης ποιότητας ζωής.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που αντί για πολιτισμό παράγει σκουπίδια. Σκουπίδια που τα μετονομάζει σε «πολιτιστικό προϊόν» που αχόρταγα καταναλώνουν οι πολίτες της. Η πόλη που δεν παράγει πολιτισμό, που η ιστορία που φτιάχνει είναι η ιστορία των κερδοσκόπων και της πνευματικής εξαθλίωσης. Η πόλη που επιτρέπει στη βιομηχανία της διασκέδασης και του θεάματος να μετατρέπει την ανάγκη για ψυχαγωγία και χαλάρωση σε εμπορεύσιμο καταναλωτικό είδος κατασκευάζοντας εκείνο το πρότυπο «καλλιτέχνη» που θα διευκολύνει αυτή τη διαδικασία. Ανάπηροι είναι και οι πολίτες που δεχόμαστε αυτήν την εξαπάτηση, που επιτρέπουμε να ασελγούν με τα πολιτιστικά αυτά σκουπίδια σε βάρος μας.

ΑΝΑΠΗΡΗ είναι η πόλη που η διοίκησή της αναπαράγει ένα συγκεντρωτικό και αυταρχικό πολιτικό μοντέλο διοίκησης, κακέκτυπο αυτού του κεντρικού κράτους. Η πόλη που συνεχίζει να λειτουργεί συγκεντρωτικά με εργαλείο τη συναλλαγή και το ρουσφέτι, η πόλη που καλλιεργεί τον παρασιτισμό, η πόλη που φοβάται του ενεργούς και ελεύθερους πολίτες. Η πόλη που είναι εγκλωβισμένη στις οικονομικές συναλλαγές και στα οικονομικά συμφέροντα των λίγων, που δεν λογοδοτεί στους πολίτες της γιατί τους φοβάται και που υπηρετεί το οικονομικό κατεστημένο σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Η πόλη που στηρίζεται στη συγκεντρωτική λειτουργία και αναπαράγει τους μηχανισμούς ελέγχου, απαξιώνει τους κατοίκους της σε μάζα ψηφοφόρων εξυπηρετώντας τις οικονομικές, πολιτικές και κομματικές τους ιδιοτέλειες. Η πόλη που η αισθητική της εξαντλείται στην αισθητική των εργολάβων και των κατασκευαστών και όχι στην ιστορία, την παράδοση, τον πολιτισμό και το δημιουργικό μέλλον της.

ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΔΕΝ ΤΗΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ Αυτή είναι η πόλη που μας πνίγει, είναι ο χώρος που καθημερινά γίνεται όλο και πιο ασφυκτικός, είναι το περιβάλλον που μας σκοτώνει, είναι οι σχέσεις που μας πληγώνουν, είναι οι συνθήκες που μας αρρωσταίνουν. Σε μια τέτοια πόλη αντιστεκόμαστε. Αναζητούμε μία άλλη πόλη, ένα άλλο περιβάλλον, άλλες σχέσεις. Αναζητούμε την ελευθερία μας. Την ελευθερία σε μία Πόλη όπου θα δημιουργήσουμε τους δικούς μας χώρους επικοινωνίας, όπου θα συναντιόμαστε σαν άνθρωποι, θα εργαζόμαστε και θα δημιουργούμε, θα παίζουμε και θα διασκεδάζουμε. Δεν θα φοβόμαστε και θα είμαστε ασφαλείς επειδή θα είμαστε ελεύθεροι. Μία Πόλη με τόπους πραγματικής συνάντησης και επικοινωνίας τις γειτονιές, τις πλατείες, τους δρόμους. Μια Πόλη χωρίς ιδρύματα και τόπους εγκλεισμού. Μία Πόλη της δικαιοσύνης και της ισονομίας. Μία Πόλη με μια νέα κοινωνική, πολιτική και οικονομική οργάνωση. Μία Πόλη που θα αναζητά συλλογικές ανθρώπινες αξίες, χωρίς κοινωνικές ανισότητες, εκμετάλλευση και καταπίεση. Μια Πόλη της ισότητας για όλους τους πολίτες της ανεξάρτητα από φύλο, καταγωγή, πολιτισμό και κουλτούρα» Πόλη της κοινωνικής ευθύνης, της συλλογικότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Μια Πόλη της αξιοπρέπειας, των κοινωνικά δρώντων υποκειμένων. Μια Πόλη με έναν διαφορετικό πολιτισμό. Μια Πόλη της Αυτο-οργάνωσης, της Αυτοδιαχείρισης και της Ελευθερίας, σε μια χώρα με πολλές τέτοιες πόλεις και χωριά. Αυτή την πόλη ονειρευόμαστε. Για μια τέτοια Πόλη θα παλεύουμε, θα δρούμε και θα παρεμβαίνουμε.

Επικοινωνία: anapiri_poli@hotmail.com

Συγκλονιστικο και απολυτα αληθινο κειμενο.Μπραβο σου Φανη.

για την αντιγραφη και το σχολιο Beep

ειμαι γαδαρος παρκαρω οπου γουσταρω

Απρίλιος 1, 2009

dhmermoup2………από blog συριανού βρέθηκε η παραπάνω φωτό η οποία είναι και πρόσφατη (φεβρουάριος – μάρτιος 2009 . . .)

Μετά από τόσες συζητήσεις,
προβληματισμούς,
διαξιφισμούς,
διαβουλεύσεις,
δημοτικά συμβούλια,
κυκλοφοριακές μελέτες,
τροποποιήσεις κυκλοφοριακών μελετών,
επικαιροποιήσεις των τροποιημένων κυκλοφοριακών μελετών…..
ο δήμαρχος της πόλης δείχνει το «»σωστό» το δρόμο  – τη λύση του προβλήματος . . .
έχει κατανοήσει πλήρως το κυκλοφοριακό πρόβλημα – έχει πάρει και τα μέτρα του. . . . . . . . .
μια ομορφιά . . .

καλημέρα –  καλη εβδομάδα  – καλά μυαλά !

30/03/2009
μηνάς

Posted by Ιωάννα