Αρχείο για Μαΐου 2009

Μαΐου 20, 2009

gviewa

Στην πλατεία της Δόξας ανταμώνεις ένα χώρο πάνω από την θάλασσα με ανοιχτό ορίζοντα, με «άγρια» βλάστηση στο πλάι και ένα μικρό λοφάκι που προσφέρει τη θέα της γύρω περιοχής και της διπλανής αλάνας γεμάτης τώρα λουλούδια. Στην άλλη πλευρά παρκαρισμένα αυτοκίνητα, (το καλοκαίρι θα γεμίζει). Πίσω από ένα χαμηλό τοίχο κατασκευές από παιδιά που φτιάχνουν τη δική τους γειτονιά χρησιμοποιώντας παλέτες και διάφορα πεταμένα υλικά. Και η χωματερή οικοδομικών υλικών που προεκτείνει την πλατεία-αλάνα προς τη θάλασσα φτιάχνοντας γκρεμό από μπάζα που σκεπάζονται γρήγορα από ποικιλίες φυτών.

Όπως έχει γραφτεί ήδη το μέλλον της πλατείας της Δόξας είναι αμφίβολο. Για τον καθένα είναι αυτονόητο ότι αυτός ο χώρος θα πρέπει να μείνει δημόσιος ελεύθερος και φιλικά προσιτός στους κατοίκους. Για να διασφαλιστεί αυτό θα προκύψουν ίσως κάποιες διαμορφώσεις. Το γνωστό ερώτημα είναι τι είδους διαμορφώσεις σχεδιασμένες από ποιους και για ποιους. Παραδείγματα όχι μόνο διεκδίκησης αλλά και αυτό-οργάνωσης του δημόσιου χώρου υπάρχουν ήδη πάρα πολλά. Συμφωνώ λοιπόν με την άποψη ότι οι οποιεσδήποτε διαμορφώσεις ελεύθερων χώρων θα έπρεπε να απαιτούνται, αποφασίζονται, σχεδιάζονται από τους κατοίκους της περιοχής μικρούς και μεγάλους. Και γιατί όχι, όταν δεν είναι δαπανηρές ή όταν είναι τεχνικά απλές, να υλοποιούνται επίσης από τους ίδιους τους κατοίκους. Και πρώτα πρώτα να είναι νοητές οι εφήμερες επεμβάσεις και προσωρινές διαμορφώσεις πάνω σε προσωρινές ανάγκες, όπως ας πούμε μια γιορτή του δρόμου.

Το πανηγυράκι που θελήσαμε να δημιουργήσουμε μετά την προτροπή του φίλου μας και γείτονα Θανάση που έγραψε και το πρώτο κείμενο ευαισθητοποίησης για τη Δόξα, θα είχε σκοπό την συνάντηση των κατοίκων της γειτονιάς για να ανταλλάξουν ιδέες και απόψεις για την πλατεία. Το πανηγυράκι λοιπόν αναγγέλθηκε με αφίσες που μπήκαν στη γειτονιά και στο κέντρο της Ερμούπολης.

Πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή. Διαλέξαμε μια ευρύχωρη θέση στην άκρη της πλατείας πάνω από τη θάλασσα έχοντας στο πλάι το λοφάκι με την «άγρια φύση». Περιφράξαμε πρόχειρα τον χώρο πάνω από τον γκρεμό των μπάζων. Στήσαμε τέντες για σκιά φέραμε τραπέζια πάγκους, τις πολυθρόνες και καρέκλες μας. Στήσαμε μουσικά παιχνίδια και ομαδική ζωγραφική για παιδιά και μεγάλους. Απλώσαμε πιοτά και φαγητά. Ήρθαν και γείτονες αλλά οι περισσότεροι συμμετέχοντες ήταν φίλοι και φίλοι φίλων. Και πολλά παιδιά. Καταλήξαμε σε ένα άξιο πανηγυράκι. Μοιραστήκαμε υπέροχα κρασιά τσίπουρα και σανγκρία, εξαιρετικά σπιτικά εδέσματα, χορούς μουσικές …καλά λέω ένα άξιο πανηγυράκι που μας γέμισε χαρά. Μοιραστήκαμε και νιώσαμε την ομορφιά αυτής της πλατείας. Αισθανθήκαμε ελεύθεροι να τη μετατρέψουμε για μια μέρα σύμφωνα με τη φαντασία μας, να της δώσουμε όσες χρήσεις μας προκύψουν. Όσοι συμμετείχαμε νοιώσαμε περισσότερο εμπιστοσύνη μεταξύ μας, εμπιστοσύνη στη φαντασία μας και στις επιθυμίες μας. Η μια μέρα όμως μου φάνηκε πολύ μικρή …

Άγης

Μαΐου 19, 2009

Μια μέρα στη Δόξα!

Unknown_1a

Unknown_2a

Unknowna

Unknown_9a

ανέβηκε από Αγη

Μαΐου 16, 2009

Μια μέρα στη πλατεία της Δόξας

που επειδή είναι αδιαμόρφωτη γίνεται parking της γειτονιάς ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΟΤΟΠΟΣ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ, όπου μπορούν τα παιδιά της γειτονιάς να φτιάχνουν σπιτάκια με τις παλέτες, να δημιουργούν τους φανταστικούς τους χώρους που επιτρέπουν οι όμορφες αλάνες σαν αυτήν εδώ. Που επειδή είναι αδιαμόρφωτη αισθανόμαστε πιο ελεύθεροι να μπορούμε να συναντηθούμε σαν άνθρωποι.  Να την κάνουμε τόπο συνάντησης κεφιού παιχνιδιού μουσικής για ΜΙΑ ΜΕΡΑ, για όσους το επιθυμούν.

ΑΓΗΣ

Μαΐου 15, 2009

Η μικρή ιστορία της πλατείας Δόξας

Η περιοχή της πλατείας Δόξας διαμορφώνεται πολεοδομικά βάσει του Διατάγματος της 25 Νοεμβρίου του 1887. Σ’ αυτό το σχέδιο προβλέπανε ότι η έκταση των τεσσάρων οικοδομικών τετραγώνων στα βόρεια της πλατείας,  με πορτοκαλί και μώβ χρώμα θα χρησίμευαν για την οικοδόμηση του Διοικητηρίου και των δημόσιων υπηρεσιών. Το όνομα της πλατείας αρχικά ήταν πλατεία Τερψηθέας ή Βαπορίων. (Σχέδιο 1)

Ο δήμος απέκτησε το οικόπεδο το 1909,  μετά από αγορά ενός τμήματος από τον Ευαγγελίδη και ενός άλλου λόγω ρυμοτόμησης από τον Μαιδή. Λίγο αργότερα αγόρασε και το οικόπεδο με μώβ χρώμα.

Στο διάγραμμα  του 1887 διακρίνεται το κτίσμα της σημερινής ΧΑΡΑΥΓΗΣ, το δομήσιμο τμήμα μετά τη ρυμοτόμηση της ιδιοκτησίας Μαιδή και το δεύτερο παλιό Θέατρο της Ερμούπολης. ( πράσινο χρώμα) ( σχέδιο 1)

Στο οικόπεδο ιδιοκτησίας Μαιδή που απέμεινε μετά τη ρυμοτόμηση ανεγέρθηκε ένα κτίσμα που οριοθετούσε και την πλατεία. Απεικονίζεται στην τοπογραφική αποτύπωση του 1940. Το κτίσμα λειτούργησε σαν καφενείο και ταυτόχρονα σαν ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ (καραγκιόζης) της Ερμούπολης. (σχέδιο 2)

Τελικά το ρυμοτομικό σχέδιο του 1887 δεν εφαρμόστηκε. Καταστρατηγήθηκε στο σύνολό του. Ειδικά τα τελευταία χρόνια που υποτίθεται ότι αυτό εφαρμοζόταν.

Οι δρόμοι οικοδομήθηκαν, ένα μέρος της πλατείας οικοδομήθηκε, τα παραχωρημένα εδάφη λόγω ρυμοτομίας  καταπατήθηκαν, (σχέδιο 3) και η έκταση της σημερινής πλατείας περιορίστηκε κατά το 1/3.( σχέδιο 4)

Η ειρωνεία είναι ότι αυτοί που όφειλαν και έχουν υποχρέωση να υπερασπιστούν τους ελεύθερους χώρους όχι μονάχα σιωπούν εμφανίζουν την καταστρατήγηση του πολεοδομικού θεσμικού πλαισίου και την παράνομη σημερινή διαμόρφωση σαν νόμιμη.

Μάριος Κατσουρός

Εικόνα-002a

Εικόνα 003

Εικόνα-004a

Εικόνα-007a


Μαΐου 10, 2009

100_3474b3

Μια μέρα στη  Δόξα!

Κυριακή 17 του Μάη από τις 12 το μεσημέρι και μετά.

Στην πλατεία της Δόξας με την  ανοιχτή θέα στο Αιγαίο που κατάντησε χώρος parking.

Θέλουμε  να δημιουργήσουμε ένα ολοήμερο πανηγυράκι , πάνω απ’  τη θάλασσα.

Φέρτε το φαγητό σας, τα παιχνίδια σας, τα ποδήλατά σας, τους χαρταετούς σας και τα μουσικά σας όργανα.

Ελάτε να πιούμε, να  μιλήσουμε, να παίξουμε, να συναντηθούμε.

Να ανακαλύψουμε άλλες πιθανές χρήσεις του χώρου.

Ελάτε να ζωντανέψουμε για μια μέρα τη πλατεία της Δόξας.

Πολίτες για το Δημόσιο Χώρο


ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΞΑ

«Το  χρήμα  πολλοί  εμίσησαν,  τη  Δόξα  ουδείς».  Φαίνεται  όμως  ότι  στην  περίπτωση  της  Δόξας  της  Ερμούπολης  οι  όροι  έχουν  αντιστραφεί.  Εν  αρχή  ήταν  οι  «Δημοτικοί  Άρχοντες».  Μάταια  περίμενε  η  Δόξα  με  τους  θάμνους  της  να  ανεμίζουν  απ’  το  δροσερό  βοριαδάκι,  τη  σαγηνευτική  θέα  στους  Διδύμους,  τη  Μύκονο  &  την  Τήνο  ή  πάλι  τα  βράδια  με  πανσέληνο  να  βγαίνει  πορφυρή  αντίκρυ,  έναν  έρωτα  που  ποτέ  δεν  ήρθε.  Οι  «Δημοτικοί  άρχοντες»  δεν  είχαν  μάτια  για  κείνη.  Οι  σειρήνες  της  ανάπτυξης  τραγουδούσαν  πιο  γλυκά  γι’  άλλες  περιοχές  και  γι’  άλλα  έργα.  Ίσως  να  ΄ταν  και  καλύτερα  όμως,  αν  κρίνει  κανείς  από  τις  άλλες  παρεμβάσεις,  σαν  το  δάσος  των  100  μεταλλικών  κολόνων  που  με  θαυμασμό  φύτεψαν  και  καμαρώνουν  απέναντι  από  το  Δημαρχείο. Μάλλον  δεν  θα  ΄ξεραν  τι  να  την  κάνουν  οπότε  δεν  την  έκαναν  τίποτα.  Βέβαια  σ’  αυτό  το  παιχνίδι  υπάρχουν  κι  άλλοι  παίκτες.

Έτσι  η  «Πλατεία  Δόξας»  πότε  δίνεται  στους  εργολάβους  που  εκτελούν  τα  έργα  των  πολλών  μηδενικών  για  να  σπάνε  τα  δέντρα  της,  να  ρίχνουν  τα  μπάζα  τους  και  να  παρκάρουν  μηχανήματα  και  υλικά  για  χρόνια, αποκλείοντας  οποιαδήποτε  πρόσβαση  στους  πολίτες,  ποτέ  για  οποιαδήποτε  άλλη  χρήση  απαιτεί  χώρο  και  χώρος  δεν  υπάρχει  στην  Ερμούπολη,  σήμερα  αφετηρία  λεωφορείου  και  αύριο  στάθμευση  των  δημοτικών  απορριματοφόρων  ή  ότι  άλλων  τροχοφόρων,  χώρος  για  τους  κομποστοποιητές  (ωχ,  βάζουμε  ιδέες)  και  ότι  άλλο  προκύψει  από  την  βεβαίως  επιβαλλόμενη  προσπάθεια  για  ανακύκλωση.  Κάπου  εκεί  ξεχάστηκε  και  ο  όρος  «πλατεία»  μάλλον  γιατί  είναι  τεχνικά  ασύμβατος  με  τέτοιες  χρήσεις  οπότε  και  η  γλώσσα  θα  πρέπει  να  προσαρμοστεί.  Ίσως  σε  μια,  δυό  δεκαετίες  να  φύγει  και  κάποιο  γράμμα  της  λέξης  για  να  θυμίζει  λιγότερο  τι  ήταν  ή  τι  θα  μπορούσε  να  γίνει  και  να  καταλήξει  «Όξα»,  κάτι  πιο  ταιριαστό  με  μια  αλάνα  προσφυγικών,  χωρίς  προσφυγικά  (η  σημερινή  αποκαρδιωτική  εικόνα  του  χώρου)  η  ένα  μεγάλο  και  άνετο  χώρο  πάρκινγκ  για  τους  ευγενείς  επισκέπτες  της  συνοικίας  «Βαπόρια»  και  τους  πρόσχαρους  καταναλωτές  της  πεζοδρομημένης  οδού Πρωτοπαπαδάκη – της  «νέας  Ερμού»  της  Ερμούπολης  (πιθανό  μελλοντικό  σενάριο).

Υπάρχουν  και  κάποιοι  που  αγάπησαν  αυτό  το  χώρο ;

Σίγουρα  η  γιαγιά  της  περιοχής  που  μαζεύει  μολόχες  και  χόρτα,  και  ταϊζει  και  τις  γάτες  της  περιοχής.  Σίγουρα  τα  ζευγαράκια  που  ζουν  τους  πρώτους  εφηβικούς  έρωτες  μετά  το  φροντιστήριο  στα  παγκάκια  της  παιδικής  χαράς,  τα  μόνα  που  υπάρχουν,   και  πάνω  στα  παπάκια  με  φόντο  τις  Δήλες.  Σίγουρα  τα  παιδιά  απ’  το  1ο και  το  3ο σχολείο  που  έρχονταν  εκδρομές  εδώ  αλλά  τώρα  μετά  τους  εργολάβους  και  την  αφετηρία  λεωφορείου  δεν  τα  φέρνουν  γιατί  είναι  επικίνδυνο.  Ίσως  πάλι  να  υπάρχουν  και  κάποιοι  που  ν’  αγαπούν  να  ονειρεύονται  ένα  άλλο  μέλλον  με  ήπιες  χρήσεις  και  χωρίς  κάγκελα  για  ένα  τέτοιο  χώρο,  ένα  τεράστιο  (για  τα  δεδομένα  του  νησιού)  επίπεδο,  ιδιοκτησίας  του  Δήμου  χώρο,  με  υπέροχη  θέα  και  εύκολη  πρόσβαση  για  όλες  τις  ηλικιακές  ομάδες  και  για  τα  άτομα  με  κινησιακές  δυσκολίες,  ένα  πραγματικό  δημόσιο  χώρο.